De week in snapshots #16

Tags

, , , , ,

Snapshots16a

 

Ik ren van de ene naar de andere cursus op het moment. Zo zit ik in de klas om de fijne kneepjes van het trainersvak onder de knie te krijgen, zo leg ik wetboeken klaar om mee te nemen naar de modules die ik voor mijn werk volg. Ik reis wat af door het land en soms moet ik even goed nadenken waar ik die dag weer naar toe moet.
Tot mijn grote vreugde kwam ik dinsdag onderweg naar Utrecht een klasgenootje van de Franse les (Oui, oui, bien sûre) tegen, waardoor de reis een stuk leuker werd. Tot onze grote verrassing kwamen we erachter hoeveel overeenkomsten we eigenlijk hebben. In de klas zitten we natuurlijk braaf Franse grammatica te bestuderen en oefenen, maar in de trein was er tijd voor levenservaringen en interesses. Met open mond vulden we soms elkaars zinnen aan om dan volledig de slappe lach te krijgen over de herkenning.
Vrouwen… :-)
Zaterdagochtend gluurde ik om 05.00 uur naar buiten nadat ik snel naar de wc was geweest. Het regende, het was koud en ik dankte God dat Hij het de hele week droog genoeg had gelaten om op de fiets naar het station op en neer te pendelen. Tevreden kroop ik terug mijn bed in, om een kleine drie uur later met open mond voor het slaapkamerraam te staan. Waar kwam die witte wereld nu ineens vandaan? Ik durfde er echt vergif op in te nemen dat het regende tijdens mijn nacht-pitstop…
‘s-Middags was het grootste gedeelte weg en opgelucht zag ik dat de lente toch ook al echt in aantocht is. De eerste sneeuwklokjes stonden gewoon onder de laag sneeuw in de voortuin te dringen om hun kopjes boven de grond te krijgen.
Lang leve de natuur!
Vanmiddag wandelden we naar… ehhh…. Friesland?
Een klein moment dacht ik dat het reizen van de afgelopen week me echt allemaal teveel was geworden. Sneek, De Bonkervaart… het hoort op dit moment allemaal bij de grote Klûntocht die dit weekend in Breda is. Op weg naar de Carnaval, waar menig Kielegatter ook nog weleens de weg kwijt kan raken…

Loslaten

Tags

, ,

Verbaasd kijk ik naar de kaart die ik zojuist van mijn studiegenoot heb gekregen.
Het is eind van de dag en als afsluiting hebben we de opdracht gekregen om uit een enorme stapel kaarten een mooi exemplaar voor een medestudent uit te zoeken. Eentje met een boodschap. Eentje die iets betekent. Die je echt bij de ander vindt passen.
Nu geloof ik al lang niet meer in toeval en vraag ik me steeds minder vaak af waarom sommige dingen gebeuren zoals ze gebeuren, maar soms verrast het mij nog steeds hoe op bepaalde momenten plotseling heldere boodschappen mijn pad kruisen.
Het afgelopen half jaar is een worsteling voor mij geweest. Regelmatig heb ik me afgevraagd hoe ik nu verder moest. Verbazing, boosheid, gevoel van afwijzing, verdriet, het passeerde allemaal de revue en steeds maar weer drukte ik het naar de achtergrond. Wilde ik er niet aan.
De laatste tijd probeer ik het een plaats te geven. Los te laten wat ik blijkbaar niet vasthouden kan.
En steeds vaker denk ik terug aan de woorden van mijn psycholoog die ik na mijn echtscheiding ooit raadpleegde. ‘Rouwverwerking gebeurt in fases. Eerst is er de shock en de ontkenning. Dan kom je in opstand, word je boos. Misschien wel woedend. Bij het beginnende besef dat je het niet kunt negeren word je bang en verdrietig. Misschien zelfs wel depressief. En net op het moment dat je denkt dat het niet zeerder kan doen dan het op dat moment doet, komt er een moment van acceptatie. Berusting. En uiteindelijk het loslaten. Op dat moment komen de nieuwe plannen en ga je het een plaats in je leven leren geven.’
Dat dit niet alleen bij een echtscheiding of overlijden geldt besef ik me de laatste tijd steeds vaker.
De kaart die ik van mijn medestudent ontving, maakte dat plotseling wel heel erg duidelijk. Geen idee waarom ik deze kaart van haar kreeg, maar ik ben er wel blij mee!

firstday

De week in snapshots #15

Tags

, , , , , , , , , , ,

snapshots15

 

Maanden van onderzoek, uitpluizen, interviewen en schrijven werd afgelopen week afgerond door een laatste redigeer-week. Oudste studeert af en met hem wij ook.
Lief pushte hem vaak tot uitersten, weerlegde sommige theorieën en stelde vragen waar oudste het liefst voor op de loop ging. Mijn taak zat hem vaak in de innerlijke verzorging, de knuffel en soms troostende woorden. En iedere keer herpakte oudste zich weer en ging verder. Na de laatste redigeer-sessie afgelopen week was het dan eindelijk klaar en woensdag werd het masterscriptie ingeleverd. Een dag te vroeg. Precies op tijd dus.
Misschien ben ik wel zenuwachtiger voor de uitslag dan oudste…
Fingers crossed.
Na weken kwakkelen zijn lief en ik toch eindelijk zover opgeknapt dat we het aan onszelf in december beloofde maaltje sushi eindelijk konden nuttigen.
Verslavend lekker!
Afgelopen week pakte ik een oude passie weer op. Dagelijks een foto plaatsen op Instagram. Dit keer met een dagelijks thema. Het leven in zwart-wit. Niet omdat mijn leven zo zwart-wit is, maar omdat een zwart-witfoto soms zoveel meer zegt dan een kleuren.
Het is ongelooflijk, maar nog steeds genieten we na van onze reis afgelopen jaar naar Amerika. Voor de tweede keer in korte tijd kreeg ik een mailtje van Margriet waarin ze schreven dat ze wéér een foto van mij gaan plaatsen! Dit keer de hoge gebouwen in New York. Misschien toch maar eens denken aan een samenwerkingscontract met ze! ;-)
Onze tuin-eekhoorn toverde tot onze grote verbazing zijn noten uit de klimop vlakbij onze gevel. Blijkbaar is het begraven van een wintervoorraad ontzettend 2014 en is hij erachter gekomen dat je net zo goed je noten in een goede klimop kunt verstoppen.
Tot grote frustratie van Teun benadert hij ons huis tot aan de gevel en trekt zich niets aan van het luidkeels geblaf van twee ruwharige teckels.
Zo’n anderhalf jaar geleden ontdekten we in Antwerpen de lekkerste koffie ooit gedronken. Dagelijks maak ik een beker voor mezelf als start van de dag.
Recept? Een theelepel honing, sterke koffie, geklopte melk en een vleugje kaneel bovenop de geschonken melk. Heerlijk!
Ik vind het triest om bij mezelf te ontdekken dat ik een bezoek aan die Belgische stad op dit moment maar even uitstel naar… hopelijk snel. Want als iets wel een aanrader is, is het de exotische markt van Antwerpen op zaterdag! Maar nu maar even niet….

Inspiratieboekje

Tags

, , , , , , , ,

Heerlijk met een stapel tijdschriften op de bank is de laatste jaren een verzoeking geworden. Het lijkt wel of ik mezelf geen tijd meer gun voor het lekkere lees- en bladerwerk, terwijl het aanbod van (leuke!) tijdschriften groter en groter lijkt te zijn geworden. Flow, Happinez, Yoga Magazine, Seasons, Landleven en natuurlijk mijn eigen oude, vertrouwde Margriet; ik lees ze allemaal. Soms geruild met een vriendin, soms op het werk in onze koffiekamer en af en toe gekocht, maar ik lees ze echt allemaal!
Althans, ik doe een poging tot.
Steeds vaker betrap ik mezelf erop dat ik toch even dat ene linkje wil opzoeken dat bij een artikel genoemd sta. Als ik aan die verleiding toegeef is de boel verloren. Het tijdschrift ligt dan vergeten in een hoek van de bank en mijn MacBook neemt het over.
Ik heb een tijdje geprobeerd om mezelf voor te nemen éérst het tijdschrift uit te lezen en dan pas het linkje op te zoeken, maar dat hielp niet echt. Ik bleef aan het linkje denken, bang om het te vergeten en het gevolg was al snel dat ik de rest van het tijdschrift wel las, maar niet echt lás. De artikelen, interviews en reportages na die ene echte belangrijke link kwamen, drongen niet echt meer tot me door.
Zonde.
Dus besloot ik om van die plakkertjes bij de bladzijdes te plakken, zodat ik snel de gewenste verhalen met de op te zoeken linkjes terug kon vinden.
Dat gaf rust.
Een beetje.
Maar het werkte toch niet helemaal.
Tegenwoordig heb ik echter dé oplossing gevonden.
Met de reportersversie van Moleskine verzamel ik nu de linkjes per tijdschrift. Soms met wat aantekeningen erbij om aan te geven waar het linkje ook alweer naar toe verwijst. Soms met een tekeningetje erbij.
En dat werkt!
Een persoonlijk naslagwerk-ideeënboek boordevol tips die ik bijzonder, leuk of interessant vindt. Misschien een idee?

Flow

De week in snapshots #14

Tags

, , ,

snapshots14

 

Het was een gekke week. Een bizarre week.
Een eerste werkweek van een schoon en nieuw jaar, waarbij ik op dag drie – samen met collega’s – meerdere malen per dag het internet in de gaten hield. Wat gebeurde er in godsnaam met de wereld? Of zou ik me beter kunnen afvragen wat er in allahsnaam gebeurde in Parijs?
Verdwaasd hield ik de straten in de gaten die ik zo goed ken. Ik zag mezelf nog zo lopen. Met mijn lief, met de kinderen.
Vlakbij de supermarkt hebben we regelmatig de auto geparkeerd om dan naar de binnenzijde van de Perefirique te wandelen, waar we vaak genoeg de metro richting centrum namen. Of we liepen. Via Place de la République.
Nu zag het zwart van de Gendarmerie. Van speciale eenheden, klaar om Parijs te redden. Het lukte maar gedeeltelijk. Natuurlijk, de kidnappers waren uiteindelijk dood. Net als vier van de gijzelaars. Maar hoe gaat het nu verder met de angst? De vrijheid?
De tijd zal het moeten leren…
Zaterdag schoof ik een paar huizen verderop in de straat aan tafel bij een gezelschap van elf andere dames. Onbekend voor mij, bekend met elkaar. Alleen het gezicht van de gastvrouw was mij vertrouwd.
En het werd een heerlijke avond. Een avond van herkenning. Met gelach en serieus gesprekken. De tajines gevuld met allerlei heerlijkheden maakten dat het vertrouwen in de wereld weer een beetje terugkwam bij me.
Gelukkig is er niet alleen haat en vijandigheid in de wereld ten opzichte van andere culturen. Twaalf vrouwen (en twee heren, de mannen des huizes meegerekend) genoten van de cultuur die de tajines met zich meebrachten aan tafel.
En om dat mezelf iedere dag opnieuw te herinneren, haalde ik alvast een stukje lente in huis.
Het komt wel weer goed.
Ooit.

Je suis

Tags

, , , , , ,

Ik schrijf.
Volgens sommigen mooie stukjes, lieve berichten of rake columns. Er is ook weleens naar me geschreven dat het flutverhaaltjes zijn.
Dat kan. Dat mag ook.
Mijn recht op vertellen hoe ik de dingen zie of ervaar is net zo’n recht als iemand die het onzin vindt wat ik schrijf. Flut. Niets waard.
Ook is mij weleens verzocht om een blog te verwijderen. En dan ook heel snel.
Daar heb ik niet aan mee gewerkt.
Toch voelde ik daar wel iets bij.
Een lichte dreiging. Door te toon van het verzoek.
Het heeft me een tijdje bezig gehouden.
Niet de gedachte om het blog te verwijderen, daar was ik voor mezelf wel uit. Mijn stukje had ik geschreven en daar stond ik achter.
100%.
Nee, de vraag waarom iemand zo fel en kwetsend kon reageren zonder daarbij het dialoog met mij aan te willen gaan intrigeerde me.
Gisteren ging het in Parijs mis. Vreselijk mis.
En weer vraag ik me af: hoe komt het dat iemand zo fel en vernietigend in dit geval reageert op iets wat een ander publiceert, zonder het dialoog aan te gaan?
Je suis!

je suis charlie

De week in snapshots #13

Tags

, , , , , , , ,

snapshots13

 

En toen liep de kerstvakantie alweer naar zijn eind. Alsof het er nooit geweest is.
Het blijven de meest gekke vrije dagen van het jaar. Of het ís weekend is of een gewone doordeweekse dag, het maakt niet uit, ik ben na drie dagen al lang de tel kwijt! Is het dinsdag? Donderdag? Of ergens er tussenin?
Het kacheltje heeft heel wat overuren gemaakt, tot grote tevredenheid van twee ruwharige teckels overigens…
We joegen er met z’n allen een grote stapel oliebollen doorheen rondom oud & nieuw en toen we dachten dat het eind in zicht kwam, liepen jongste en vriendje binnen met nóg meer krenten- en appelbollen. Zelf gebakken, dat dan weer wel, dus die smaakten nog beter dan die wij bij de bakker hadden gekocht!
Ook knutselde ik een nieuwe jaarkalender in elkaar. Iedere dag een wijze spreuk of een leuke *tip* lezen en dat allemaal terwijl je gebruik maakt van het kleinste kamertje in Huize Wondelgijn.
Al maanden zwoegt oudste op zijn masterscriptie. Het eind is bijna in zicht. Afgelopen week werd de keukentafel een waar zenuwcentrum, waar omheen gegeten, gedronken, gereflecteerd en geschreven werd. Nog eventjes en dan gaat het werk richting universiteit. *duimen duimen duimen* voor goed resultaat!
Na twee weken snotteren, hoesten, rillen en liters kippensoep werden we aan het eind van de twee weken eindelijk toch weer beter.
Net op tijd om weer aan het werk te gaan!
Dat is dan wel weer een gelukkie! ;-)

Welkom!

Tags

, , ,

Niets mooier dan een hagelwitte bladzijde, klaar om beschreven te worden. Te vullen met woorden, gedachten, dromen, tekeningen, verhalen of gewoon met niets.
Een enkele punt.
Een vraagteken.
Een komma.
Om te laten zien dat er nog iets gaat komen.
Vandaag.
Morgen.
De rest van het jaar.
Van je leven.
Welkom 2015!
Ik ben blij dat je er bent.

2015

Zonnestraaltjes

Ik hou 2014 gewoon vast. Ik heb besloten om het niet te laten gaan.
Het is een té leuk jaar. Een té fijn jaar. Een jaar vol mooie herinneringen.
Het jaar van dé reis van mijn leven. Het jaar waarin mijn werkzaamheden veranderden van gewoon naar ontzettend leuk en inspirerend. Het jaar ook waarin we een stukje Frankrijk ontdekten waar we voorlopig nog niet uitgekeken zijn. Het jaar waar we nieuwe vrienden ontmoetten en waarvan we hopen dat deze mensen heel snel gezet kunnen worden onder het lijstje oude vrienden.
Het was het jaar van nieuwe ideeën voor een echt boek. Waarbij ik na de NaNoWriMo-periode niet ineens helemaal leeg liep, maar waarbij de schrijfvaart er nog steeds inzit.
Het was het jaar van avontuur, liefde, gezin, warmte en herinneringen.
Natuurlijk had 2014 ook zijn schaduwzijdes, z’n scherpe kanten. Dat valt niet te ontkennen. Maar in die donkere en verdrietige dagen probeer ik me altijd vast te houden aan al die zonnestraaltjes die mijn jaar toch ook verwarmden.
En omdat ik dit in 2015 tastbaar wil maken heb ik besloten om een lege pot te vullen met al dit soort herinneringen. Zodat ik op die donkere, bewolkte dagen eens na kan lezen wat nu ook alweer mijn zonnestraaltjes zijn.
Ik ben benieuwd hoe vol dit potje is aan het eind van 2015!
Zin om mee te doen?

Een sprankelend, liefdevol en gezond 2015 toegewenst!
Dat 2015 gevuld mag gaan worden met een heleboel zonnestraaltjes!

wensenpotje

Life goes on

Tags

, , , , , ,

‘Wat lijkt ze toch op haar vader. Dezelfde houding, dezelfde manier van lopen, dezelfde heldere ogen. Echt, precies haar vader!’ 
Het waren die woorden die me altijd deden gloeien als kind. Van trots, van liefde. Ik was een vaderskind en wilde dat graag bevestigd hebben door anderen.
Dus iedere keer als ik dit soort dingen hoorde, spitste ik mijn oren en groeide de figuurlijke meter. Ik leek op mijn held en iedereen zag het ook nog. Hoe mooi was dat?
Dat ik natuurlijk ook trekken en uiterlijkheden van mijn moeder heb liet ik van me af glijden. Niemand zei daar ook iets over, dus dat was makkelijk.
Ik bruin snel in de zomer. Dat is een feit. Dat is fijn. Lang leve de Indische Roots! Als ik dus al iets van een gelijkenis wilde zien, dan werd het al snel deze.
De laatste tijd is er echter iets veranderd. Het gebeurde geleidelijk en ik had het niet echt in de gaten.
Plotseling zag ik de handen van mijn moeder als ik in de keuken bezig was met het schoonmaken van groenten of het bereiden van een maaltijd. Ik herkende de botten structuur van mijn polsen en kon soms gefascineerd naar mijn eigen vingers kijken als die aan het schrijven waren. Gewoon, met pen en papier.
Het gebeurde ook op gekke momenten. Als ik in de rij stond bij de kassa in de supermarkt. Dan leek het soms alsof ik uit mijn eigen lichaam trad en keek naar een herinnering van tientallen jaren geleden. Nu was ik de ouder en één van mijn kinderen degene die ernaast stond en niet mijn moeder met mij als kind ernaast.
En het troostte me op een gekke manier.
Alsof het de bevestiging was dat het leven niet ophoudt bij mijn ouders. Bij mij. Bij mijn kinderen. En later de hunne.
Ik heb nu de leeftijd waarop ik als jonge vrouw mijn moeder observeerde.
Vrouw, moeder en misschien over niet zo’n heel lange tijd oma.
Hoe bijzonder is dat?

tijd

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 711 andere volgers