Wondelgijn's pennenstreken

Au revoir mademoiselle

Wondelgijn — Sat, 25 Feb 2012 06:54:28 +0000

In Frankrijk zal je niet meer aangesproken worden als ‘mademoiselle’ in officiële stukken. Dat heeft de Franse premier François Fillon in een brief aan alle ambtelijke instanties gevraagd.
Ik vond het wel wat hebben eigenlijk, dat mademoiselle.
Iets frivools. Iets kokets.
Zo van: ‘Ik weet dat je niet getrouwd bent, dus wie weet wat er nog van komen gaat. Heb je vanavond iets te doen misschien?’
Heel anders dan het stijve mejuffrouw, wat in Nederland in de jaren zestig nog heel gewoon was.
Het zal de taal wel wezen, daar ben ik van overtuigd, maar mejuffrouw gaf iets truttigs aan. Alsof je niet in staat was om een man te veroveren. Alsof je een soort van ouwe vrijster was die het leven niet helemaal begrepen had.
Nee, mademoiselle klinkt beslist anders. Een beetje flirterig zelfs.
En nu verdwijnt dat dus.
In de officiële stukken althans.
En op tv waarschijnlijk.
De aankondiging van de nieuwslezers zal nooit meer hetzelfde zijn.
‘Bonsoir, mesdames, messieurs et mesdemoiselles’ zal vanaf nu weer saai en houterig klinken. Alleen de grote mensen worden nog genoemd.
Geen knipoogjes meer bij de petit café’s op de terrasjes in Parijs. Geen uitbundige zwaai als het glas wijn in een sierlijke beweging op je tafeltje wordt gezet, waarbij de Garçon zwierig ‘mademoiselle’ knikt, terwijl je toch echt al heel lang en gelukkig getrouwd bent.
Hij weet dat, jij weet dat, maar alleen al het feit dat hij het lef heeft om je in de waan te laten dat je nog steeds begerenswaardig bent geeft aan het woord een bepaalde sjeu.
Tja.
Franse premiers gaan met de tijd mee.
De feministische beweging achterna.
De brief is onderweg naar allerlei instanties en departementen en binnenkort verdwijnt de term dus voorgoed uit de papieren.
Heel misschien helpt de Franse bureaucratie hier wel een handje.
Ik bedoel, vraag in Frankrijk een willekeurige vergunning aan en met een beetje pech moet je daar maanden, zo niet jaren op wachten.
Als dat hier ook mee gebeurt, zou het zo maar kunnen zijn dat de wijziging pas doorkomt als ik al lang en breed oma ben. Als ik de geloofwaardigheid van het mademoiselle zijn écht voorbij ben. Over een jaar of twintig.
Ja, ik heb goede hoop dat ik deze zomer nog aangesproken ga worden met mademoiselle.
En uit naam van alle niet feministen, zal ik koket glimlachen en misschien zelfs wel even flirten.

Close your eyes

Wondelgijn — Thu, 23 Feb 2012 07:56:34 +0000

Toegegeven, ik heb een zwak voor Bart…. Maar de liedjes zijn dan ook zo mooi.
Eentje uit de oude doos en de nieuwe.

De MacKenzie (hoofdstuk 5)

Wondelgijn — Mon, 20 Feb 2012 12:05:06 +0000

Tijdens de carnaval maak ik er nog de meeste kans op.
Aangezien we niet in Schotland wonen.
Op zoek naar de ultieme sexy man. (naast mijn eigen lief dan…Hahaha)
Gekleed in stoere rok en kousen tot aan de knieën.
Altijd nog even de vraag: zouden ze nu écht geen ondergoed dragen?
Wat mij betreft is dit de nieuwe uitdaging voor John de Mol.
Op zoek naar de Schot. Op zoek naar de MacKenzie.

Niet eerlijk

Wondelgijn — Sat, 18 Feb 2012 09:02:48 +0000

Het leven is niet eerlijk.
Niet altijd tenminste.
Duizenden malen per dag zullen mensen zich afvragen: ‘Waarom dan toch? Wat heb ik gedaan dat dit me overkomt?’ ‘Waarom ik? Waarom wij?’
Wanhopig, verdrietig.
En daar zit nu direct de kronkel. Want waarom zou je denken dat je onheil hebt afgeroepen over jezelf? Waarom denk je dat je straf verdient? Iets te leren hebt?

Het leven is niet eerlijk.
Niet altijd tenminste.
Niet voor de koningin, niet voor de vriend van oudste waarvan gisteren zijn zus op 25-jarige leeftijd is overleden. Niet voor de vader van de hartsvriend van jongste, die afgelopen week te horen kreeg dat zijn hersentumor niet meer te behandelen is. Niet voor die lieve vriendin van ons, die maandag met lood in haar schoenen naar het ziekenhuis moet om een uitslag te horen waar ze helemaal niet aan wil denken. (en wij ook niet)

Het leven is niet eerlijk.
Niet altijd tenminste.
Maar we leven ons eigen leven. En staan naast de zijde van degene die ons nodig hebben. Dat is het enige dat we kunnen doen.

Meeleven.

Mijn eerst betaalde column!

Wondelgijn — Sun, 12 Feb 2012 11:16:56 +0000

Als ik mijn mailbox open klik kan ik mijn ogen bijna niet geloven.
Ik lees het berichtje wel tien keer over en moet me bedwingen om niet hardop te gaan juichen in de coupé. De man tegenover me knikt me vriendelijk toe en ik besef me dat ik breeduit zit te lachen naar hem.
‘Leuk nieuws,’ knik ik naar mijn telefoon.
Hij lacht en knikt begrijpend terug.
Mijn vingers vliegen razendsnel over de kleine toetsen van mijn scherm en de mail wordt doorgestuurd naar thuisfront, ouders en schoonouders.
Voor de zekerheid stuur ik er een sms achteraan.
‘Lees jullie mail!!! Xxx’
Dan besef ik me dat er ook werk aan de winkel is voor me.
Zoveel mogelijk mensen mijn column laten lezen op de site. Zoveel mogelijk doorklikken laten maken op mijn link. En ik raak een beetje in paniek.
Reclame maken voor mezelf. Kan ik dat wel? Durf ik dat wel?
En dan de olievlek zo groot mogelijk zien te krijgen.

Tjee…. Mijn eerste betaalde column is gepubliceerd. Dit werkt verslavend, ik weet het nu al!

*KLIK*

Zou het? (Woordeloze woensdag)

Wondelgijn — Wed, 08 Feb 2012 05:44:59 +0000

Hollands kind met een Indisch tintje

Wondelgijn — Sun, 05 Feb 2012 09:50:04 +0000

‘Heb jij Indisch bloed? Zal wel niet zeker…’
Ik moet lachen als ik haar vraag lees.
Ja, ik heb Indisch bloed.
Via mijn moeder.
Al zal je het niet zo één-twee-drie zeggen. Kijk naar mijn ogen. Zo blauw als het maar zijn kan. Goed, ik heb donker haar, misschien wat smallere handen en polsen, langere vingers dan de doorsnee Hollander en in de zomer verbrand is niet snel. Bovendien word ik sneller bruin dan de gemiddelde oer-Hollander.
Maar eigenlijk ben ik ook wel een Hollands kind.
Met de lange stappen van mijn vader.
Ik ben gek op zuurkool en rode kool. Hou van sneeuw. En volg nu al een paar dagen gespannen de perikelen rondom de tocht der tochten.
Op mijn werk heb ik al aangekondigd dat ik vrij wil als hij gereden wordt, bang dat ik iets missen zal van dit festijn.
Maar als we Hollandse snert eten wil ik daar graag rijst bij. En sambal.
Dat wil ik ook bij mijn zuurkool en boerenkool trouwens. Sambal. Niet de rijst natuurlijk.
Ik hou van rituelen, hoewel dan weer vermengd met een stukje nuchterheid.
Mijn kinderen – en vooral de middelste – hebben ook nog Indische trekken geërfd.
En dat is makkelijk in de zomer. Ze kleuren snel bij.
Twee werelden verenigd in één.
Ik ben er wel blij mee eigenlijk!

De eenzaamheid van het moederhart

Wondelgijn — Thu, 02 Feb 2012 20:14:03 +0000

We zijn met z’n elven en dalen langzaam de trappen van het gebouw af.
Onder de grond, de diepte in.
Catacomben.
Het heeft altijd iets spannends.
Ik zie het op de gezichten van de – vooral jongere – nieuwe collega’s.
Hoe zou het zijn? Hoe zou het eruit zien? Zouden ze nog iemand te zien krijgen?
Een ‘boef’? Iemand van het kronkelpad, het rechte kwijtgeraakt.
Ik hou iedereen altijd goed in de gaten.
Probeer het enthousiasme wat te temperen, weet ondertussen ook dat het gewoon echt spannend is en dat er zeker een stukje zenuwen bij komt kijken.
Mijn collega vangt mijn blik en knikt.
Onzichtbaar voor de rest, maar we begrijpen elkaar.
‘Het zijn geen aapjes. Laten we alsjeblieft rustig zijn,’ waarschuwt hij.
De meeste knikken. Twee zijn echter alleen maar grapjes aan het maken en giechelen terwijl ze elkaar fluisterend aanstoten.
Ik haal diep adem.
Alsof ze het hebben opgeroepen, wordt er juist een groep jong gedetineerden naar de auto begeleid op het moment dat wij beneden komen.
De twee giechelkonten hebben de tijd van hun leven.
Onbeschaamd bekijken ze de jonge jongens en stoten elkaar nogmaals aan.
‘Misschien kunnen jullie even aandacht houden bij het verhaal?’ Mijn stem klinkt scherper dan ik van plan was en verbaasd kijken twee paar ogen mij aan.
Brutaal.
Onbeschaamd.
Verwijtend bijna.
Met een zucht draaien ze zich om naar mijn collega die zijn verhaal verder vertelt.
We lopen een stukje verder het cellencomplex in en vanuit één van de cellen komt muziek.
‘Tsss, ze hebben gewoon muziek,’ hoor ik de één tegen de ander sissen.
Ik ga ertussenin staan alsof ik de onbekende jongeling wil beschermen.
Ik luister even naar de rap aan de andere kant van de zware deur en stel me voor hoe daar een jongen zit van een jaar of 17, 18 misschien.
Waarschijnlijk zo fout als het maar zijn kan.
Misschien ook niet.
Alleen.
Eenzaam.
Wachtend in zijn cel om straks naar de rechtszaal te gaan.
En mijn moederhart draait zich tien keer om.
Ik slik even en voel wat tranen branden.
Om de moeder van degene achter die deur.
Ook zij zal eenzaam zijn nu.

Weer on the run

Wondelgijn — Mon, 30 Jan 2012 09:45:21 +0000

Ziekenhuizen kun je maar beter niet teveel van binnen zien.
Maar als het dan toch moet, dan maar direct goed. Ik bedoel, de hele rataplan: polikliniek, laboratorium om bloed te laten prikken, urine af te geven, röntgenafdeling voor een scan, de gewone afdeling voor een onderzoek. Weer een dag van de straat dus.
Volledig binnenstebuiten, achterstevoren.
Verdeeld over een aantal dagen.
En dan de uitslag.
‘Je bent volledig gezond. Geen tekenen van Interstitiele cystitis. Geen gekke afwijkingen in blaas, nieren of urineleiders. Maar ik begrijp dat de klachten heel vervelend kunnen zijn.’
Tja, nu moet ik eerlijk zeggen dat het de laatste tijd best goed gaat. Op een kleine ontsteking na in december.
Op de vraag of ik weer kan hardlopen krijg ik een bevestigend antwoord.
Het kan niet de oorzaak van de klachten zijn, misschien wel een gevolg.
Voor mij een vrijbrief om heel langzaam weer te gaan beginnen.
Misschien met een schema van 2 km. – 3 km. – 4 km. opbouwend tot ik weer aan mijn vertrouwde kilometers zit.
Manlief denkt heel lief mee.
Core-stability oefeningen om intern de spieren te versterken.
Misschien weer wat Bodybalance.
Het komt wel goed.
Belangrijkste is dat ik gezond ben. Fitheid valt aan te werken.

Toch?

Nieuwe fase

Wondelgijn — Sun, 29 Jan 2012 12:18:30 +0000

Elk jaar, rond deze tijd, begint het te kriebelen.
Zomervakantiekriebels, wel te verstaan.
Waar gaan we heen? Wat gaan we doen? Gaan we überhaupt wel?
De laatste jaren kwam daar nog eens een volgende vraag bij.
Wie gaat er nog mee?
De spoeling werd steeds dunner.
Van vijf naar vier. Toen drie. Gelukkig weer een jaar vier. Maar vorig jaar waren we er ons pijnlijk van bewust dat het weleens het laatste jaar met drie zou kunnen zijn.
Dat was een bijzondere gedachte. Een heerlijke ook. Want dan zouden we toch eindelijk een keer naar Schotland kunnen gaan! Met kinderen wilden we het risico niet nemen. Stel je voor dat je twee weken minder (of ronduit slecht!) weer zou hebben? Ik moest er niet aan denken. Nee, dit soort vakanties zouden we wel gaan doen als het grut niet meer mee zou gaan.
Scandinavië. Ook al zo’n land dat hoog op het wensenlijstje staat. Maar ook dat bleef in de koelkast zolang de kinderen nog mee zouden gaan. Gewoonweg te kostbaar.
‘Ooit gaan we ook eens een rondreis maken in Kroatië,’ beloofden we elkaar. Langs de kust. Met de auto. Langs de plaatsen waar we veel over gelezen hadden toen manlief nog op uitzending naar Bosnië was.
Ook daarvoor is het niet handig om met kinderen te gaan. Zij zitten toch het grootste deel van zo’n reis op de achterbank. Niet echt een ideaal beeld van een vakantie, konden we ons voorstellen.
Nee, dit soort dingen bewaarden we wel voor de tijd dat ze niet meer mee zouden gaan.
Ondertussen genoten we van de vakanties met de kinderen en fantaseerden over de tijd die onherroepelijk eens komen zou.

Dit jaar is het zover.
Jongste heeft besloten om met een vriendin het zuiden van Europa onveilig te gaan maken. Oudste heeft andere dingen aan zijn hoofd en sinds middelste op zichzelf woont gaat ook hij zijn eigen weg wat vakantie betreft.
Manlief en ik gingen er eens goed voor zitten.
‘We kunnen zelfs in het voor- en/of naseizoen,’ bedachten we. ‘Wel zo goedkoop en rustig!’ ‘We kunnen nu eens kijken waar we zelf naar toe willen,’ fantaseerden we wild.
En daar hield het op.
Wanneer te gaan? Waar moeten we in ‘s hemelsnaam naar toe? Wat idioot dat we nu ineens helemaal blanco leken te zijn en zelfs gewoon een beetje stuurloos ronddobberen op een zee van vrijheid. Gaven de kinderen dan zoveel sturing en houvast?
Het verraste ons allebei.
En we hebben echt even aan het idee moeten wennen.

Zonder kinderen op vakantie.
Als een stel ouwe-van-dagen.
Terwijl we toch eigenlijk nog heel erg jong zijn.

Een nieuwe fase breekt aan.
Ik moet er nog even wennen. Maar ook dat gaat snel.
We gaan naar Toscane. Cultuur snuiven. Wijn proeven. Wandelen. Stadjes bekijken.
ik heb er nu al zin in!