Tags
blaas, core stability, cystitis, de straat, gezond, hardlopen, kilometers, onderzoeken, rataplan, ziekenhuis, ziekenhuizen
Ziekenhuizen kun je maar beter niet teveel van binnen zien.
Maar als het dan toch moet, dan maar direct goed. Ik bedoel, de hele rataplan: polikliniek, laboratorium om bloed te laten prikken, urine af te geven, röntgenafdeling voor een scan, de gewone afdeling voor een onderzoek. Weer een dag van de straat dus.
Volledig binnenstebuiten, achterstevoren.
Verdeeld over een aantal dagen.
En dan de uitslag.
‘Je bent volledig gezond. Geen tekenen van Interstitiele cystitis. Geen gekke afwijkingen in blaas, nieren of urineleiders. Maar ik begrijp dat de klachten heel vervelend kunnen zijn.’
Tja, nu moet ik eerlijk zeggen dat het de laatste tijd best goed gaat. Op een kleine ontsteking na in december.
Op de vraag of ik weer kan hardlopen krijg ik een bevestigend antwoord.
Het kan niet de oorzaak van de klachten zijn, misschien wel een gevolg.
Voor mij een vrijbrief om heel langzaam weer te gaan beginnen.
Misschien met een schema van 2 km. – 3 km. – 4 km. opbouwend tot ik weer aan mijn vertrouwde kilometers zit.
Manlief denkt heel lief mee.
Core-stability oefeningen om intern de spieren te versterken.
Misschien weer wat Bodybalance.
Het komt wel goed.
Belangrijkste is dat ik gezond ben. Fitheid valt aan te werken.
Toch?
