Tags
brieven, chocolade, houtkachel, kasteel, liefdesgedichten, picknick, prinses, romantiek, rozen
Op een bepaalde manier ben ik best romantisch.
Niet dat gedoe met rode rozen, dozen met chocolade of liefdesgedichten in geparfumeerde brieven.
Nee, ik hou van gekke dingen.
Zie de charme van onverwachte dingen wel in, waarbij anderen misschien nadenkend hun wenkbrauwen fronsen.
Gedroogde vergeet-me-nietjes in een boek wat ik aan het lezen was toen manlief en ik elkaar net kende en af en toe een picknick op een bankje langs de dijk genoten. Lieve briefjes die verwijzen naar passages in een voor mij speciaal boek.
Of een mini-kloppertje als kerstcadeau, omdat we ons nog zo goed herinneren kunnen dat zo’n zelfde soort kloppertje bij ons eerst kopje koffie geserveerd werd in plaats van het geijkte lepeltje.
Toch kan ik niet ontkennen dat ik ook weleens grote romantische dromen heb.
En zo gingen we jaren geleden eens een nachtje op een heus kasteel logeren.
Als verjaardagscadeau. 
De eigenaar, Jan geheten, bleek een vrouw te zijn en haar charme was de sigaar die ze als een heuse Ma Flodder de godganse dag in haar mond had. Haar man, Theo, maakte het de gasten comfortabel, door ervoor te zorgen dat iedere gastenkamer verwarmd werd. Hetzij door een elektrische kachel of door een houtkachel.
Wij hadden het geluk dat we een houtkachel in onze slaapkamer hadden.
En een hemelbed.
Precies zoals je in een kasteel verwachten zou.
Een weekend lang voelde ik me een echte prinses.
In een heus kasteel.
Romantiek ten top!
