Zin in 2012

Er zijn weleens van die jaren die eruit springen. Die je niet snel vergeet. 
1989, 1992 en 1994 waren van die jaren. De geboorte van de kinderen maken nu eenmaal diepe indruk op je.
2001 was ook zo’n jaar. Ik vond de liefde van mijn leven in dat jaar. Totaal onverwachts.
Ik was er niet eens naar op zoek, het overkwam me gewoon.
In 2002 trouwden we en het klinkt misschien gek als ik zeg dat het dus wel een bijzonder jaar móest zijn, maar dat ik vaak moet nadenken over het jaartal van onze trouwdag. 2001 maakte gewoon meer indruk!
De jaren die volgden waren goede jaren. Leuke jaren. Fijne jaren. Heftige jaren.
De één maakte meer indruk dan de ander.
2011 was een kabbelend jaar.
De verbouwing na onze verhuizing verliep voorspoedig en we hebben geen gekke dingen meegemaakt eigenlijk. De gezondheid liet me af en toe in de steek, maar het is nu ook weer niet een ramp.
Kerst vierden we thuis met alle drie de kinderen en dat was fijn.
En nu zitten we op de laatste dag van dit rustige jaar en ik bemerk een bepaalde spanning in mijn lichaam. Een prikkeling. Tinteling.
Ik ben klaar voor een bijzonder jaar. Een jaar met uitdagingen.
2012.
Het klinkt gewoon goed.
Ik kan dan ook de grijns niet meer van mijn gezicht halen als ik de jaarhoroscoop in de Margriet lees… Het wordt een bijzonder jaar. Dat belooft wat!
Laat dat direct mijn goede voornemen zijn: een bijzonder jaar maken van 2012.

Ik wens jullie allemaal een heel bijzonder jaar toe! 

 

Vrolijk kerstfeest

Als er echt sprookjes
zouden bestaan
zou ik voortaan
als fee door het leven
willen gaan
Ik zou alle mensen
gelukkig maken
door ze met mijn toverstokje
even aan te raken
Dan zou het overal vrede zijn
een wereld zonder verdriet en pijn
We hoeven dan ook niet met Kerstmis
stil te staan bij oorlog en ellende
tijdens de nachtmis
Zou dat niet gemakkelijk zijn?

Fijne kerstdagen!

De dag voor kerst

Het is negen uur en ik loop met oudste door het winkelcentrum.
De laatste boodschappen zijn gedaan en we hoeven alleen nog maar even langs de polier om de kalkoen voor eerste kerstdag op te halen.
‘Als het net zo gladjes verloopt als bij de supermarkt zijn we in een mum van tijd weer thuis,’ grijnzen we elkaar toe.
Als we de hoek omlopen slaat de schrik me echter om het hart.
Het lijkt wel een opstootje! Of een groep hangouderen waar je het liefst met een grote boog omhoog wilt lopen.
Versteend aanschouw ik de massa van afstand. Snel tel ik vijf rollators, drie buggy’s zonder bijbehorend grut, een aantal vaders met blèrende kinderen onder de arm, verschillende hoedjes waar de gelaten uitdrukking van 80-plussers onder zichtbaar zijn en veel, héél veel vrouwen die met rode blossen verwilderd op allerlei boodschappen-briefjes staan te kijken en strepen.
Voorzichtig loop ik naar de nummertjesautomaat en met mijn ogen stijf dicht trek ik een nummertje.
88.
Tussen mijn wimpers door gluur ik naar het bord waar het rode cijfer 56 me stralend tegemoet schijnt.
56.
Ik heb nog wel even te gaan, vermoed ik.
Met een kreun laat ik me op de bank vallen achterin de winkel.
De vrouw naast me grijnst me tegemoet.
‘Ook de klos?’ vraagt ze me.
Ik knik. ‘Ja, jij ook zo te zien,’ wijs ik naar haar afhaalstrookje die ze in haar linkerhand geklemd houdt. ‘Ach, thuis zit mijn vriend met drie gillende kinderen, waarvan er ook nog één de waterpokken heeft. Ik weet niet wie beter af is. Hij of ik.’ Ze lacht en gaat nog eens lekker achterover zitten. ‘Ik zit voorlopig even rustig. Dat kan hij niet zeggen, denk ik.’ Ze knipoogt en ik knik begrijpend.
Daar valt wat voor te zeggen.
Niet veel later springt ze op. ‘Mijn nummertje,’ roept ze en ze snelt naar de toonbank. Als ze de winkel verlaat groet ze en ik wens haar fijne dagen toe met lief spelende kinderen.
De vrouw die naast me haar plek heeft ingenomen lacht.
‘Kleine kinderen nog,’ begrijpt ze. Ik knik. ‘Waarvan één met waterpokken,’ zeg ik.
‘O mijn hemel. Lekker met de kerst,’ kreunt ze.
Samen zitten we naar de drukte te kijken.
Ik zie de poelier achter de toonbank heen en weer rennen, terwijl hij in zijn loopje verschillende grillen uitzet.
‘Die is vanavond kapot,’ zegt de vrouw naast me somber. ‘Ik ken het gevoel.’
Vragend kijk ik haar aan.
‘In mijn studententijd werkte ik bij een groenteboer. Tijdens de feestdagen stonden we om vier uur al groenten en fruit te sorteren. Tegen de tijd dat de eerste klant kwam had ik het gevoel dat ik er al een halve werkdag op had zitten. Nee, dan is het hier zo op de bank best vertoeven.’
Ik denk aan jongste die op dat moment bij de bakker aan het werk is en eventjes voel ik mijn voeten prikken. Ze zal kapot zijn vanavond!
Mijn buurvrouw zakt iets verder onderuit en zucht tevreden.
‘Dit is echt veel beter,’ knikt ze.
Ik begin me zowaar wat te ontspannen. Wachten is niet zo heel erg als je leuk gezelschap hebt.
Dan klinkt er wat rumoer bij de kassa. Een vrouw graait zenuwachtig in haar jaszakken en ik begrijp dat ze te weinig geld bij zich heeft.
Zakken worden omgedraaid, tassen tot op de bodem bevoeld en ik zie dat een meneer naast haar zijn portemonnee trekt en drie euro op de toonbank legt.
‘Zo, precies genoeg volgens mij,’ knikt hij en hij schuift het geld bij de munten van de vrouw. Een stralende lach komt hem toe en ik zie hoe de vrouw hem in zijn arm knijpt. Haar magere gezicht zonder make-up kijkt hem dankbaar aan.
‘Ik had me nog zo voorgenomen om zuinig aan te doen,’ verduidelijkt ze. ‘Niet gelukt dus.’ De man lacht haar vriendelijk toe en zegt simpel: ‘Geniet ervan, vrouwtje. Fijne dagen!’
De nummertjes volgen elkaar ineens razendsnel op en ik vind het bijna jammer als ik aan de beurt ben.
Om 10 uur stappen oudste en ik in de auto.
‘Wat een gekkenhuis, zeg. Vreselijk.’ zegt hij uit de grond van zijn hart. ‘Ik ben blij dat we bijna thuis zijn!’
Ik knik. Een mens kan van minder doordraaien inderdaad.
Maar gek genoeg had ik dit laatste uur niet willen missen deze dag…

Tropische stormen boven Nederland

‘Als ze klein zijn, zijn ze om op te vreten. Als ze groot zijn heb je soms spijt dat je het niet gedaan hebt.’
Ik moest altijd een beetje lachen als mijn vader deze woorden citeerde. Hij zei het ook altijd met een grijns, dus ik nam vanzelfsprekend aan dat het meer grappig bedoeld was dan naar volle waarheid.
Nu weet ik dat af en toe niet meer zo zeker. Er zit soms meer waarheid in die woorden dan ik ooit kon bevroeden.
Let wel, hè, ik hou zielsveel van mijn kinderen. Van alledrie.
Maar de periode die puberteit wordt genoemd is een er eentje van een intensiteit die zijn weerga niet kent.
Het is misschien wel het beste te vergelijken met een tropische storm.
De omgeving is prachtig, het water intens blauw en de zon schijnt op spelende dolfijnen. Je komt ogen tekort en je zintuigen maken overuren door het genieten.
Dan, ineens, zonder waarschuwing, steekt er een wind op, die zich razendsnel tot een orkaan ontwikkelt. Het soort dat zich kan scharen tot een categorie drie of vier. Verwoestend, meedogenloos en gevaarlijk. Je vraagt je af waarom je die storm niet aan hebt zien komen en tegelijkertijd besef je: als je niet héél snel alle zeilen bijstelt moet je water hozen en dreig je om te slaan.
Oudste en middelste zijn al redelijk door deze fase heen.
We hebben het overleefd.
Niet geheel zonder kleerscheuren. Soms best wel gehavend. Af en toe raakten we gewond. Maar we leven allemaal nog en zijn nog steeds blij met elkaar.
Ze zijn uitgegroeid tot jonge mannen, die met twee benen stevig op de grond staan.
De kalmte en wijsheid van oudste verbaast ons zelfs zo af en toe. Sterker, het helpt ons om door deze woeste zee heen te navigeren met jongste.
We luisteren naar zijn rustige woorden, zien hoe hij met zijn zus aan het praten is.
Door hem zien we tegelijkertijd dat het een periode is die voorbij gaat.
Maar het is wel slopend.
En verdrietig soms.
Want een kind dat zich zo hevig aan het afzetten is ziet ze er soms zo angstaanjagend  eenzaam en stuurloos uit in die kolkende oceaan.
Die wil ik het liefste bij me op schoot trekken en geruststellen. Zeggen dat het allemaal wel goed komt, dat ook deze storm weer voorbij gaat.
Maar door het harde geraas komen mijn woorden niet meer over. Gaan ze verloren in het geweld.
En er zit niks anders op dan rustig af te wachten tot de cycloon weer voorbij is en we allemaal weer tot rust zijn gekomen.
Misschien morgen weer…

Staande stenen (hoofdstuk 2)

Stenen.
Ik heb er altijd wel iets mee gehad.
Als ik mijn moeder moet geloven (en dat doe ik natuurlijk) sjouwde ik als kind al stenen met me mee. In mijn broekzakken (liever geen rokken, nee), in de zakken van mijn jas, zelfs in mijn tassen. Een plank in mijn slaapkamer was gereserveerd voor de mooiste exemplaren. Degene die nét iets meer gepolijst waren dan de ander, of kleurrijker, scherper. Stenen van Neerlands bodem, maar ook uit de Alpen, de Ardennen, het maakte me niet uit.
Uren kon ik de stenen door mijn handen laten gaan. Me herinnerend waar ik ze had gevonden en waarom ik ze had meegenomen.
In berglanden is het de gewoonte om hoog in de bergen stenen te stapelen, als een soort van markering langs de bergwegen. Loop je er langs, dan voeg je gewoon een steen toe aan de enorme stapel die de weg wijst aan menig bergwandelaar. Daar laat je dus stenen achter in plaats van mee te nemen.
De laatste steen die ik heb opgeraapt en in mijn zak heb gestoken is een exemplaar dat ik op het kiezelstrand van Nice in mijn tas heb gelegd. Een stukje Frankrijk dat is meegenomen naar Nederland. Hij ligt op mijn nachtkastje. En soms, als ik de slaap niet kan pakken, neem ik de steen in mijn hand en voel nog steeds de warmte van de zon, ik ruik de zee, proef het sfeertje van het mooie Nice.
Een herinnering die versteend is in de tijd.
Het maakt me altijd weer blij.

Bijna beter

De fijnste dag van het ziek zijn is de laatste.
Dit is de dag dat je lijf niet meer zo heel erg zeer doet. Je neus wel schraal is van al het vele snuiten, maar toch niet meer een constante opvang van zakdoek of tissue nodig heeft. De dag dat je oren weer af en toe openspringen en je je bewust bent dat de wereld nog steeds vol geluiden zit. Dit is de dag dat je je bed weer verruilt voor de bank, waar een stapel tijdschriften ligt te wachten om doorgebladerd te worden.
Grote pot thee op de tafel. Lepeltje honing erbij om je keel nog wat te verzachten en vooral niemand in huis waar je voor moet zorgen.
De poes kruipt snorrend bij je op de leuning en de hondjes liggen gelukzalig voor de warme kachel die jongste nog even heeft aangemaakt voordat ze naar school ging.
De baas heeft al even gebeld om te informeren hoe het met je gaat en ook hij heeft je op het hart gedrukt vooral lekker uit te zieken.
Buiten hagelt het en af en toe klinkt er een harde klap onweer.
Je kijkt door het raam en besluit nog maar eens een blok hout op de kachel te gooien.
Ja, de beste dag van het ziek zijn is echt de allerlaatste dag voordat je weer gaat werken.
Ik ga nog even dommelen.
Morgen weer aan de slag. Nu nog even niks…
Tot snel!

Een nieuw begin (hoofdstuk 1)

De afgelopen maand was een maand van schrijven. Lezen. Herschrijven. En vooral blijven schrijven. Ook nu, in december nog. Want hoewel de uitdaging volbracht is, de strijd van NaNoWriMo gestreden, het verhaal is nog steeds niet af. Mocht ik ooit voldoende moed bij elkaar geschraapt hebben om een uitgever te benaderen, dan kan ik natuurlijk niet met een half afgeschreven boek op de proppen komen. Ik moet dus nog even door.
Tegelijkertijd zie ik het als een nieuw begin.
Een schrijversbegin.
En een nieuw begin van een nieuwe uitdaging.
Een zelf bedachte deze keer.
Ik heb mijn lievelingsboek uit de kast getrokken en besloten om iedere week de titel van elk hoofdstuk op mijn eigen manier te beschrijven. Soms zal dat leuk zijn, misschien zelfs makkelijk, maar ik weet zeker dat er ook momenten zullen komen waarbij ik zal denken: ‘Hoe moet ik hier in ‘s hemelsnaam een blogje over schrijven?’
En daar zit dan weer de uitdaging!
Wie zin heeft om mee te doen, nodig ik bij deze van harte uit.
De opdracht is eenvoudig. Trek je lievelingsboek uit de kast en volg de hoofdstukken. Iedere week een andere titel, iedere week een nieuw blogje.
Ik ben alvast begonnen.
Want het eerste hoofdstuk van mijn lievelingsboek heet: ‘Een nieuw begin.’
Bij deze dus!

p.s. voor wie wil weten wat mijn lievelingsboek is…: *klik*