Verslaafd

Tags

, , , , , , ,

Een jaar geleden stond ik vertwijfeld met mijn hardloopschoenen in mijn handen. Nooit meer hardlopen? Ik vond het maar een gek idee. Niet dat ik nu zo’n fanatieke renner was, maar twee tot drie keer per week trok ik toch braaf mijn rentenue aan en draafde 50-60 minuten door de bossen achter ons huis.
De zenuwpijn in mijn onderrug maakte echter dat ik al maanden niet meer mijn rondjes had gemaakt en zoals het er naar uitzag zou dat ook niet zo snel meer gaan gebeuren. De pijn werd eerder erger dan minder, dus waarom zou ik die schoenen zo pontificaal in het zicht houden met als gevolg dat ik niet alleen lichamelijke, maar ondertussen ook mentale pijn ervoer!
De neuroloog die ik een maand later op aandringen van mijn lief raadpleegde maakte het al niet veel beter. ‘Gooi die hardloopspullen maar de kast in. Zomerkloffie bovenop. Veel eerder zal je niet kunnen rennen,’ adviseerde hij me toen ik vroeg wanneer je normaliter weer zou kunnen gaan hardlopen na mijn herstel.
Boos en gefrustreerd doorzocht ik het internet. Er hoefde echt maar één artikel te zijn die het tegendeel beweerde en ik zou zijn goede raad overboord gooien, beloofde ik mezelf.
Helaas, hoe goed ik ook zocht, ik vond alleen maar dezelfde waarschuwingen die mijn neuro mij ook al gegeven had. En dus smeet ik mijn hardloopspullen onderin een kast die ik toch al niet zoveel opende. Uit het zicht. Uit mijn systeem.
Maar wat dan?
Wandelen, dat advies kon ik nog wel volgen. Fietsen was al iets minder, maar zwemmen kon hij echt op zijn buik schrijven. Daar deed ik niet aan mee! Visioenen van de zwemlessen van de kinderen maakten dat ik er niet over piekerde om mij in een badpak te hijsen en vrijwillig dat koude water in te gaan, om daarna zwetend in een klein hokje mijn kleding over mijn niet droog te krijgen lichaam probeerde te trekken. Nee, het moest wel een beetje leuk blijven!
Maar, alleen een beetje wandelen was zo… alleen maar een beetje wandelen!
Niks spannends, niks grensverleggend, niks grensverleggend… Kortom, leuk voor erbij, maar er moest écht meer komen!
Ik ging dus op zoek.
Legde mijn oor links eens te luister, struinde het internet af, raadpleegde mijn neuro.
En ineens had ik het gevonden.
Voor de onrust zou het handig zijn als er weer eens wat rust in mijn hoofd zou komen. En dus begon ik met mediteren.
Tien minuutjes per dag.
De chaos in mijn hoofd draaide overuren, alsof het me een les wilde leren.
Wondel en mediteren? Laat me niet lachen!
Maar ik hield vol. Beet me er volledig in vast. En liet weer los.
Langzaam kwam mijn geest tot rust. Maakte plaats voor andere dingen.
En alsof het er altijd al was geweest, volgde vanzelf de yoga.
Ik nam een abonnement bij de yogaschool bij mij om de hoek en informeerde de yogajuf over mijn blessure en samen bedachten we alternatieve houdingen voor de poses waar ik – vanwege mijn rug – nog niet aan toe was.
En nu zijn we dus een jaar verder.
Niet alleen mijn rug is sterker geworden – ik loop ook weer lekker mijn rondjes door de bossen achter ons huis – ook mijn geest en de rest van mijn lichaam zit beter in het spreekwoordelijke vel.
Nooit had ik kunnen bedenken dat de hernia van mijn rug me een stuk verder zou kunnen brengen in mijn leven, maar het lijkt toch te zijn gebeurd.
Vanuit onmacht kansen zien en pakken; ik ben verslaafd!

driehoek

Over en uit

Tags

, , , , , ,

Het begon acht maanden geleden met een aantal zinnetjes. Geschreven uit het niets. Zomaar, omdat ik dacht dat het wel leuk zou zijn. Omdat ik mezelf er wel zag lopen. Met mijn lief.
Een goede week later had ik plotseling iemand aan de telefoon van het hoofdkantoor in Nederland en heel eerlijk gezegd duurde het wel even voordat het tot me doordrong dat die paar zinnetjes me zouden gaan brengen waar ik al lang over gedroomd had. New York lag ineens aan mijn voeten. Voor het oprapen.
Door Nespresso. Of door mijn zinnetjes.
Nou ja, beide misschien.
God weet dat we ondertussen de reis van ons leven hebben gehad.
Niet alleen The Big Apple deden we aan, ook de westkust werd verkend.
Californië, Arizona, Utah, Nevada, we zagen het allemaal.
De liepen bijna vijftig kilometer door de straten van Manhattan. Alles deden we aan; de Brooklyn bridge, Top of the Rock, Central Park, de Nespresso-boutique op Madison Avenue. We genoten van het hotel, vlakbij het Empire State Building.
We bleven een paar dagen bij mijn neef en zijn vrouw aan de andere kant van het land. Ontmoetten de familie en genoten van het samenzijn.
We vertrokken met een huurauto naar de mooiste National Parken ooit gezien.
We sliepen in smoezelige Motel-kamers langs de recht-toe-recht-aan wegen die zo kenmerkend voor Amerika zijn. We checkten in die kamers of er geen lijken onder het bed verstopt lagen, zo deden de kamers ons aan de filmbeelden denken die we in Nederland zo goed kenden.
We verbaasden ons over het overweldigende landschap en maakten duizenden foto’s, zowel met de camera als in ons hoofd.
Ruim zesduizend kilometers schreven we op de teller bij toen we de auto na drie weken weer inleverden.
De tijd van ons leven.
Gisteravond gingen we nog één keer op kosten van de prijs uit eten in ons eigen Breda bij hen. Beter konden we het niet wensen. Het was Genieten met de spreekwoordelijke hoofdletter!
Acht maanden geleden begon het met Nespresso, gisteravond sloten we er mee af.
Over en uit.
*TOP*

nespresso

kopje

Twee werelden

Tags

, , , , ,

Ik sta al een poosje door het panorama-raam naar het imposante uitzicht te kijken als hij naast me komt staan. Zijn handen losjes achter zich, op zijn onderrug gevouwen. Een baseball-pet op zijn dun geworden haren, een net jasje met een batch boven een spijkerbroek.
‘Vind je het mooi?’
Ik kijk opzij en ontmoet vriendelijk blauwe ogen. Ik lach.
‘Ik vind het geweldig,’ beaam ik. ‘Altijd bijzonder om te zien hoe mensenhanden de natuur kunnen bedwingen.’
De man knikt. Zijn ogen nemen me taxerend op.
‘Heb je op de schermen al gelezen hoe deze dam is ontstaan?’
Als ik ja knik, bromt hij tevreden.
‘Ben je hier alleen?’
Na twee weken Amerika schrik ik niet meer van deze vraag. Nieuwsgierigheid en interesse vermengt zich verrassend snel met elkaar en ik hou er wel van.
‘Mijn man staat daar verderop,’ knik ik dus. ‘Hij wil de maquette bekijken. Ik het uitzicht.’
‘Geen kinderen mee?’
Ik schud mijn hoofd. Vertel hem hoe oud onze kinderen zijn, waar ze wonen en wat ze doen. De man houdt zijn hoofd een beetje schuin, terwijl hij aandachtig luistert.
Dan vertelt hij over zijn leven. Hoe hij eerst meewerkte aan de bouw van de dam en dat hij zo blij is dat hij met zijn tachtig jaar nog zo helder van geest is. Zo helder, dat hij als vrijwilliger nog iedere week een paar dagen bij het bezoekerscentrum van de dam werkt om te vertellen over de bouw van de dam. De risico’s die soms genomen zijn om klussen te klaren, hoe het soms mis ging en hoe blij ze waren toen uiteindelijk het bouwwerk af was.
Dan vertelt ook hij over zijn gezin. Trots komt zijn portemonnee uit zijn broekzak. Een rits foto’s vouwt zich uit. Ik tel snel zestien jonge kinderen. De kleinkinderen begrijp ik al snel.
‘Twaalf kinderen hebben we,’ zegt de man trots. ‘Bij één vrouw!’ vervolgt hij dan.
Mijn ogen worden groot. Met moeite houd ik mijn mond gesloten.
‘Het is hier nog wel toegestaan, hoor,’ vertrouwt hij me dan toe. ‘Maar niet iedereen doet daar aan mee. Ik dus niet.’
Ik probeer snel te schakelen. Ik had het al gehoord en me erover verbaasd.
Utah, een staat zonder alcohol, waar gokken taboe is en er bijna geen sigaret te koop is, laat staan drugs. Maar wel een staat waar bijna ieder huishouden een geweer heeft en mannen met meerdere vrouwen getrouwd zijn. Legaal.
Ik kijk weer naar buiten, niet wetend hoe ik hierop reageren moet.
De man draait zijn schouder naast de mijne.
Samen bewonderen we zijn levenswerk.
‘Een mooie dam is het,’ zegt hij dan.
Ik knik.

dam

Het wilde westen

Tags

, , , , ,

Ik hou van verhalen.
Wilde verhalen, mooie verhalen, zielige verhalen, vertederende verhalen, verhalen die verzonnen zijn of waar gebeurd. Of een kérn van waarheid in zich hebben. Een beetje een mix van de laatste twee.
Ik hou ook van reizen.
Kleine reizen, grote reizen, verre reizen of gewoon lekker dichtbij.
Afgelopen zomer heb ik ervaren dat Amerika het land bij uitstek is om deze twee hobby’s van mij in één te verenigen!
Amerikanen houden van verhalen. Om te vertellen, of om te ontdekken.
Ze zijn er altijd naar op zoek. Nou ja, misschien niet álle Amerikanen, maar in ieder geval diegene die wij ontmoet hebben. Veel gesprekken gingen beslist verder dan de standaard vragen die ons voorgehouden waren als we zeiden dat we naar Amerika op vakantie gingen. Het: ‘Hello, how are you doing? Where’re you from?’ werd meerdere malen uitgebreid met diepere vragen en gesprekken.
Misschien komt het wel omdat het land op zichzelf niet erg rijk is van historie, dus waarom dan jezelf niet van verhalen voorzien?
Ik snap dat wel…

Ik kon ook erg genieten van al die verhalen. Zeker als het over de voorvaderen ging. Hoe zij naar het ‘beloofde land’ waren gekomen, hoe ze geploeterd hadden om hun gezin en huishoudens draaiende te houden. Meestal verteld door latere generaties, maar ook dat hoort bij het verhalen vertellen.
Eén verhaal had ik echter liever niet gehoord.
Eén verhaal veranderde voor mij een ongelooflijk mooi uitzicht in een gruwel van waarheden. Of halve waarheden. Maar alleen de kern was genoeg om een raar gevoel te krijgen, terwijl we over een mijlen wijds landschap stonden te kijken.

Dead horse point.
Een landschap van plateau’s. Waarbij canyons overgaan in volgende canyons en je het gevoel hebt dat de aarde zich onder je voeten opent. Door deze canyons stroomt de Colorado-rivier. Van bovenaf imposant om te zien.
Bij één van de plateaus is de toegang tot een uitstulping niet veel breder dan een meter of dertig. Het verhaal gaat dat in vroegere tijden de cowboys de wilde paarden dat plateau opdreven, omdat het voor hen gemakkelijk was om die dertig meter doorgang snel en hermetisch af te sluiten. Zo konden ze op hun gemak de beste paarden uitzoeken om te temmen. Om te voorkomen dat de slechtere paarden achter hen aankwamen als zij met de gekozen paarden naar huis gingen, sloten ze bij het verlaten van het plateau de mindere paarden op op het plateau.
Zonder eten en drinken.
In de hitte.
Deze achtergebleven paarden stierven vervolgens al snel van de dorst. Met de Colorado-rivier in het zicht. Een kleine 700 meter lager dan waar zij stonden…
Dagelijks worden mensen hieraan herinnerd. Want de geest van de paarden waart er nog altijd rond. Zoals te zien is vanaf het plateau. In de witte contouren van een paard aan de overzijde van dit vreselijke punt.

Nee, sommige verhalen hoef ik niet echt te weten.
Zeker niet als het uitzicht zo adembenemend is.

deadhorse

Op reis

Tags

, , , , , , ,

Wie had ooit kunnen bedenken dat ik zo enorm voor een land kon vallen als afgelopen zomer?
En dat vallen bedoel ik dan op een hele rare manier.
Niet om nu direct mijn spullen in te pakken en plannen te maken om er te gaan wonen (ik moet er niet aan denken eigenlijk), niet om ieder jaar naar terug te gaan (daarvoor heeft Europa teveel leuke plekken), nee, het is iets geks. Er is iets met het land dat me intrigeert. Dat me verbindt met iets dat niet tastbaar is.
Zijn het de mensen?
Misschien. Ze worden door velen in Europa als ‘nep’ bestempeld, maar ik hou er wel van. Ik bedoel, hoe erg is het om aan iemand te vragen hoe het met hem gaat? Of gewoon, om een complimentje aan een willekeurige vreemde te geven? Wat maakt het uit dat ze nieuwsgierig zijn? Wij hebben echt de leukste gesprekken gehad sinds jaren tijdens onze vakanties!
Het helpt dus enigszins dat de mensen vriendelijk en behulpzaam zijn, maar of dát nu de reden is om voor een land te vallen? Neuh… niet echt.
Is het de natuur dan?
Dat staat als een paal boven water! Man, man, wat een overweldigende natuur! De kleuren zijn intens, de rotsen en bergen groots en het uitzicht wijdser dan wijds! Mijn lief kreeg de slappe lach als ik voor de zoveelste keer op zo’n dag uitriep: ‘Ah, dat kán toch helemaal niet? Dat is toch niet normaal, joh!!?’ Om dan vervolgens met mijn mond open naar het onbeschrijflijke landschap te gaan zitten staren.
Ja, voor de natuur zou ik wel terug willen keren dus. Maar Nederland is ook mooi. Europa is schitterend en wij hebben hier (in tegenstelling tot daar) nog een beetje cultuur te schnabbelen tijdens al die bezienswaardigheden die we onderweg tegen komen.
Op de keeper beschouwd kan ook dát niet echt doorslaggevend zijn om voor een land te vallen dus.
Maar wat is het dan? Wat is het dat maakt dat ik op dit moment met zoveel heimwee terugdenk aan de maand in Amerika?
Ik ben er nog niet helemaal uit, maar ik begin me wel steeds meer te beseffen dat het misschien de manier van het vakantievieren was. Of eigenlijk (en nu bedank ik in gedachten de buurman van een paar huizen verderop. Hij gaf me dit inzicht afgelopen zaterdag, toen we samen onze honden aan het uitlaten waren!), het is het reizen dat me gepakt heeft! Het zwerven van stad naar dorp. Nooit langer dan drie nachten in hetzelfde bed slapen. Soms zelfs maar een enkele nacht in een simpel Motel langs de kant van de weg.
Het rondtrekken, het onderweg zijn, het iedere dag een ander uitzicht hebben en andere mensen ontmoeten. Naar hun verhalen luisteren, soms bijzonder, soms schrijnend.
Of juist niet.
Ook het alleen zijn, met mezelf (nou ja, en met mijn lief! ;-) ). En mijn pen, mijn Moleskine en mijn fototoestel. Een pure vorm van geluk.
Soms de schurende pijn ervaren als we een schitterend plekje moeten achterlaten, of lieve mensen gedag moeten zeggen waar we misschien stiekem wel langer hadden willen blijven. Tegelijkertijd de opwinding ervaren van het nieuwe, het onbekende dat diezelfde dag van dat afscheid beslist nog geven gaat!
Niet op vakantie zijn.
Maar reizen.
Dát heeft me gepakt. Dat is precies wat Amerika mij geleerd heeft en waar ik voor gevallen ben.
Of eigenlijk…. waar mijn onrustige ziel voor gevallen is.
wegZionGrandCanyon

 

With a little help from my friends

Tags

, , , , , , , , ,

Het leek hem zo gaaf als mensen voor hem in de houding zouden staan. Allemaal hun blik op hem gericht. Wachtend op wat hij te zeggen had, mee te delen had of gewoon, omdat ze respect voor hem hebben.

Zij droomde over een carriere als balletdanseres. Dagelijks tekende ze ballerina’s, oefende ze haar ‘Ballancé en tourant’. Eens zou ze op het podium staan, de spotlichten op haar gericht. Haar ouders glimlachten dagelijks over haar dromen. Ze was nog zo jong. Dromen veranderen, wisten ze uit ervaring. Maar voor nu gaven ze haar droom gestalten in de vorm van balletlessen. Ze deed het uiteindelijk toch niet echt onaardig?

Ze hadden gespaard. Jarenlang. Het zou de reis van hun leven worden. Met de kinderen naar het land van hun dromen. Wie zou hen wat doen?

Zij wilde het suikerfeest bij haar moeder vieren. Haar toko draaide ook wel eventjes door zonder haar. Eventjes, want haar toko was haar ziel. Haar leven. Haar alles. Naast haar moedertje.

Hij wilde voetballer worden. In groot formaat. Met hem zou Nederland eindelijk die wereldcup eens naar dit kleine land brengen. Ze zouden hem inhalen als een held! Onder politie-escorte naar de hoofdstad. Dat leek hem wel wat!

Hem werd weleens verweten dat hij een onverschrokken wereldverbeteraar was. Een dromer. Toch een realist. Hij ging op weg naar ‘zijn’ congres. Vol plannen, goede ideeën en zijn speech al in zijn tas. De laatste puntjes op de ‘i’ zou hij wel in de lucht schrijven…

Als de klokken van de Grote Kerk in mijn Breda gaan luiden, mijn ogen de twee grote vogels op het scherm vangen die de eerste slachtoffers thuis brengen, brandden de tranen. Slikken doet pijn. Mensen pakken elkaars hand, zoeken troost bij elkaar en zijn stil.
Ongelooflijk stil.

Onderweg naar het gewone leven rijden we langs het huis van onze dorpsgenoten die nooit meer thuis gaan komen. De zee van bloemen en kaarslichtjes voor de deur golven zacht op de wind heen en weer.
Op de radio zingt Joe Cocker ‘With a little help from my friends’.

Ik breek.

MH17

 

 

New York, New York!

Tags

, , , ,

Het is vijf uur in de ochtend als mijn wekker rinkelt.
Ik sluit mijn ogen en kreun een keer. Het is nog zo vroeg! Dan schieten mijn ogen in één klap open en binnen een seconde sta ik naast mijn bed.
Vandaag is dé dag! De dag dat we naar New York gaan vliegen. De dag waar we zo lang naar uitgekeken hebben. De dag waar onze reis naar de andere kant van de oceaan gaat beginnen.
Binnen een enkele seconde gieren de zenuwen door mijn lijf.
Wat als het vliegtuig neerstort? Of wat als we zeven uur lang ontzettende turbulentie hebben? Wat als we de aansluiting in Londen missen? Wat als we er nu helemaal niets aan vinden? Wat…?
De knoop in mijn maag wordt heftiger met de minuut.
Gelukkig word ik al snel in beslag genomen door het reizen naar Schiphol, het inchecken, koffers afgeven en nog snel een kop Nederlandse koffie drinken, dat we in de lucht zitten voor ik er erg in heb. Zelfs de lange vliegreis overzee verloopt prima en ik kan tussen twee films en twee maaltijden zelfs nog even een uurtje vinden om te slapen.
Half vier ’s-middags landden we in New York (lang leve het tijdsverschil!).
Met de cab rijden we Manhattan in en dan begint het grote verbazen.
Wat is alles enorm! Wat is alles hoog! Wat gaat alles snel…
Na drie maal: ‘Hello, how are you? Where’re you from?’ doe ik vrolijk mee met het vragenvuur dat blijkbaar gewoon is in Amerika en na een paar uurtjes voel ik me helemaal thuis.
In drie dagen tijd ontdekken we het zuiden van Manhattan (een wandeling van 25 kilometer ontdekken we later op afstandmeten.nl), het noorden van Manhattan (Central Park en omgeving, nog een keer een kilometertje of 20-25) en worden we gek van het midden van het eiland, want ons hotel blijkt praktisch onder The Empire State Building te liggen.
Er vloeien tranen bij het monument op Ground Zero, we genieten ons suf van het uitzicht vanaf The Top of the Rock en verlekkeren ons aan Starbucks, sushi, brownies en liters dieet coke. Langzaam begin ik te begrijpen waarom Amerikanen een maat groter zijn dan Europeanen…
George hebben we helaas niet ontmoet. Wel was er een vervanging in de vorm van een Jonathan. Iets donkerder dan George, maar zeker ook niet verkeerd…
New York moet je beleven.
New York moet je ondergaan.
New York is iets dat onder je huid gaat zitten. Of niet.
Ik ben er nog niet uit wat het gaat worden. Teveel indrukken en teveel belevingen in het vervolg van de reis, waar we nu midden in zitten!

brug

empire

centralpark

vrijheid

zero

nespresso

#waarisWaylon

Tags

, , , ,

Vanmorgen aan de ontbijttafel las ik opnieuw een interview met hem in de Volkskrant.
Een paar weken na de Late Night Show van Umberto Tan. We krijgen er blijkbaar geen genoeg van om het hem te vragen.
Dingen over botsende ego’s (Antw: ‘Ik heb wat dat betreft geen ego. Voor mij is het geen probleem oim mijn solocarrière aan de kant te zetten.’) en contact met Ilse (Antw: ‘Ik heb niets vernomen van haar. En dat is prima, het is nooit de bedoeling geweest om een reactie uit te lokken. Ik ben slechts onderdeel van een project dat aan Ilse toebehoort.’).
Uitleg over de afspraken die voorafgaand aan het Songfestival gemaakt waren en hoe dat zit met het management van beide artiesten (Antw: ‘… Ik ga nu niet zomaar mijn team loslaten en zeggen: dat was het, bedankt voor het begeleiden en aju.’)
Geen woord gewijzigd, geen letter veranderd.
Het zou één op één kunnen zijn overgenomen uit de show. Alsof het dezelfde journalist was, alsof dezelfde vragen gesteld werden.
En ik snap het helemaal. Denk te begrijpen hoe het in elkaar zit.
Ze waren gewoon een gelegenheidsduo, speciaal voor het songfestival bij elkaar gebracht.
Dat gebeurt wel meer!
Het is natuurlijk nooit de bedoeling geweest om een band te vormen. Het songfestival heeft een naam nodig, vandaar de Common Linnets. Los van elkaar, eventjes samen.
Beiden hebben verantwoordelijkheden naar hun eigen band. Monden te voeden.
Je kunt geen twee bands samenvoegen.
Toch?
Nee, dat ene meeslepende liedje, die in half Europa ineens binnen een week na het Songfestival op nummer één stond is net als de samenstelling van de band, een gelegenheidsliedje.
Het enige wat ik niet begrijp…  Als je dan écht een gelegenheidsduo moest zijn, met een gelegenheidshit, waarom dan al die moeite voor een volledige ceedee? Wat is daar de meerwaarde van? Een singletje is in zo’n geval ook prima, toch?
*zucht*
Zit ik toch weer met een vraag…
#waarisWaylon?

ilse en waylon

Op zoek naar George

Tags

, , , , , , , ,

De stapel op het logeerbed groeit met de dag.
Wandelstokken, wandelsokken, onze paspoorten, bergschoenen, fototoestel, rugzak, rokjes, broeken (kort en lang), er lijkt geen eind aan te komen.
Maandenlang zijn we aan het zoeken geweest. Wat is de beste route? Wat willen we allemaal zien? Amerika is zo ontzettend groot, waar moeten we in ‘s-hemelsnaam beginnen?
Alleen de eerste dagen staan vanaf 30 december 2013 al vast. De reis begint waar het verzilveren van mijn gewonnen prijs van start gaat. Drie dagen lang dompelen we ons onder in the New York state of mind. Waar een schrijfwedstrijd een mens allemaal niet kan brengen!
In overleg met Nespresso hebben we onze reis (op eigen kosten uiteraard!) uitgebreid. Drie weken West-Coast. Drie weken rondtrekken van Californië via Nevada en Arizona naar Utah om uiteindelijk weer terug te komen in Californië, waarna we via New York weer terug naar huis vliegen.
Een paar dingen weten we zeker: in New York willen we een broodje gaan eten waar Harry Sally ontmoette.
Mijn lief wil Monument Valley zien, ik heb me op Antelope Canyon gestort.
Angels Landing staat op de lijst, net als The North Rim.
We zullen ons gaan vergapen aan Las Vegas, wentelen in de cosy arms van mijn neef en nichten die in San Francisco wonen.
Voor de rest zal de route dan wel vaststaan, maar moet de omgeving ons gaan verrassen.
We zijn veel onderweg, gaan lange afstanden overbruggen.
We gaan ervaren, kijken, ruiken, proeven.
Zintuigen op scherp.
Ik weet niet waar we beginnen moeten. Ik weet niet wat ons te wachten staat.
Wel popel ik van verlangen. Ik probeer soms zelfs al in de stemming te komen door Amerikaanse radiozenders op te zoeken op onze radio. Mijn lief zoekt naar filmpjes op het internet. Ik kijk mee.
Samen maken we aantekeningen. Dit moeten we zien, dat willen we eten, dit gaan we beleven, dat zeker gaan ruiken.
De boekjes over The Westcoast wordt aangevuld met het moederdag-cadeau van oudste: de Trottergids van New York.
Die laatste verhuist nog weleens van stapel naar bank, naar nachtkastje om vervolgens weer bij ‘de’ stapel te eindigen.
En plotseling dringt vandaag ineens langzaam tot me door dat het over tien dagen dan eindelijk gaat gebeuren.
Op zoek naar George. Onderweg naar de de Big Apple.
And more.
Much more!

trotter

 

69 en een leven lang seks

Tags

, , , , ,

Ik zal een jaar of 16 geweest zijn. Ergens in de zomermaanden van 1982.
Net als het jaar ervoor ging één van mijn beste vriendinnen mee op vakantie. Gezellig voor mij, gezellig voor haar. Gezellig ook voor mijn ouders, want volgens mij hadden ook zij een speciaal plekje in hun hart voor haar gereserveerd.
Minder gezellig voor mijn broertje misschien.
Ik bedoel, je zult maar een zus hebben die midden in de pubertijd zit! Laat staan dat dit versterkt wordt door een tweede exemplaar. Minstens zo giechel-gevoelig, net zoveel bezig met jongens dan zijn zus, hooguit misschien iets minder dwars…
Tegen hem.
Nou ja, heel eerlijk gezegd weet ik eigenlijk niet zo goed hoe hij dat vond. Ik was er niet zo mee bezig. Ik was (zoals pubers in het algemeen waarschijnlijk niet vreemd is) überhaupt niet zo bezig met anderen.
Toch is er één ding wat me altijd is bijgebleven van juist die vakantie. Of eigenlijk is het een uitspraak van mijn moeder die me lang bij is gebleven.
Het zal vast naar aanleiding van één of andere dwarse bui van mij zijn geweest waardoor ze plotseling erg openhartig werd. Of in ieder geval zal het langdurig bezet houden van de badkamer die toch door meerdere mensen gebruikt diende te  worden, een grote rol hebben gespeeld, ik weet namelijk nog precies wat ik dacht toen ze mij terecht wees op die urenlange badkamersessies en me fijntjes onder de neus wreef dat ook zij en mijn vader hun privacy wilden. Dat ook zij recht hadden op tijd samen. Om nu eens met z’n tweetjes onder de douche te staan of eens lekker lui op hun kamer te hangen. Samen. Het was tenslotte niet alleen onze vakantie, maar ook die van hen.
Verbijsterd was ik.
Volledig ontdaan!
Geschokt tot op mijn bot!
Samen douchen? Hoe kwám ze er in ’s-hemelsnaam op?
Ze waren mijn vader en moeder. Ze moesten zedig zijn, het goede voorbeeld geven. En het mochten zeker geen mensen zijn die samen onder de douche gingen staan, laat staan hun privacy opeisten!
Dagenlang galmden die woorden door mijn hoofd.
En hoewel de galm na de vakantie gelukkig weer rustig ging liggen, ben ik de woorden nooit echt helemaal vergeten.
Ik was 16. Mijn moeder moet toen 43 geweest zijn.
Jonger dan ik nu ben.
Nog lang niet oud dus. Niet eens middelbaar!
Ik sta wekelijks met mijn lief onder de douche. Zonder nadenken, zonder gêne. Gewoon, omdat het nu eenmaal gezellig is, omdat we tijd voor elkaar willen hebben. Omdat het kan.
Tijden veranderen. Net als het gevoel voor tijd gelukkig.
Het maakte dat ik afgelopen week met ontzettend veel plezier naar de Teledoc van de VPRO heb gekeken, over 70+’ers en hun seksleven. Hoewel ik stiekem dan toch wel weer een beetje blij was met de blur rondom de échte seksscène…

69

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 676 andere volgers