De week in snapshots #4

Tags

, , , , ,

week in snapshots4

De week begon gammeler dan hij daarvoor geëindigd was. Goede tijden voor de drogist, mindere tijden voor mijn lijf. Aan de andere kant, je kunt het maar gehad hebben! Ik ga er vanuit dat ik mijn weerstand weer een boost heb gegeven voor de rest van de winter… :-)
Woensdag moest ik echter wel behoorlijk opgeknapt zijn, want er stond een heuse training op het programma, gegeven door mij aan de rest van de cursisten van ‘Train de trainer’. Voor een eerste keer ging het niet eens zo slecht. Eigenlijk ging het helemaal niet slecht, het ging best goed. Eigenlijk ging het heel goed! De feedback was herkenbaar en de complimenten heb ik met trots in ontvangst genomen. Ik zie mogelijkheden voor het nieuwe werken, zal ik maar zeggen!
Dan zie ik dat de natuur behoorlijk in de war is. Aan de voorkant van ons huis staan de bomen in volle herfstpracht, in de tuin begint de klimroos aan haar zoveelste bloei van dit jaar.
Ongelooflijk!
Zaterdag werd de bibliotheek even aangedaan, want hoewel wij best wel van het digitale leeswerk zijn is een reisboekje in de hand toch ook wel erg fijn. Net als een stapeltje tastbare leesboeken. Een lekker stapel ligt dus klaar.
Dinsdag gaan we onderweg naar Bourgogne.
Heerlijk een weekje niets doen, wandelen, lummelen, lezen, lekker eten, wijntjes drinken of… Nou ja, we zien wel!

De grens

Tags

, , , , ,

De laatste dagen gaan mijn gedachten regelmatig naar de jongen die sinds vrijdag vastzit. Voor iets dat natuurlijk absoluut niet mag. Voor een steekpartij met dodelijke afloop. Voor het nemen van een leven dat niet van hem is.
En toch…
Ik denk aan die jongen. Jarenlang getergd en getreiterd. Geslagen en geschopt. Wisselend van school naar school, in de hoop dat de nieuwe school wél zou gaan ingrijpen in het vreselijke pestgedrag dat hem iedere keer weer ten deel viel.
Ik denk aan die jongen. Nu eenzaam in een cel. Zonder zijn ouders.
Ik denk ook aan die andere jongen, nog aan het begin van zijn leven dat nu afgepakt is door iemand die stelselmatig in de zeik werd genomen. Gekleineerd werd.
Ik vraag me af hoe ver je moet gaan voordat iemand van zich afbijt. Voordat iemand in verweer gaat, voor zichzelf opkomt.
Die grens ligt vaak verder dan je zelf denkt.
Stiekem hoop je dat dingen vanzelf stoppen of dat mensen vanzelf ophouden.
Ik moet dan plotseling weer denken aan die Labrador die vanuit het niets een kind aanviel. De ouders, geschrokken door wat er gebeurde, lieten de hond inslapen. Stel dat het nog een keer zou gebeuren! Deze keer was het goed afgelopen, maar morgen misschien niet…
Toen de hond zijn laatste spuitje had gehad, ontdekte de dierenarts bij het nog eenmaal aaien tientallen nietjes in de oor van het beest.
Het arme beest was niet bij één nietje in de aanval gegaan. Niet bij vijf. Niet bij tien… Er waren heel wat meer nietjes nodig eer hij van zich afbeet.
Mijn gedachten gaan weer terug naar de jongen.
Eenzaam in de cel. Eenzaam in zichzelf.
Hoe vaak zou hij geschopt en geslagen zijn? Getreiterd en gepest tot op zijn bot, voordat hij van zich afbeet?

Zo gaat het in het hele leven. Ieder mens heeft zijn of haar eigen grens.
De vraag is niet alleen of jij de jouwe weet, maar of anderen jouw grens ook kennen.
Ieder verhaal heeft ook twee kanten.
De pester en de gepeste. Links en rechts.
Het moeilijke is om te luisteren naar beide kanten van een verhaal of gebeurtenis.
Je in te leven in beide persoonlijkheden. Geen partij te trekken zonder alle feiten te kennen.
Ik benijd de rechter die dit op zijn of haar bordje krijgt niet.

Moeilijk…

befje

De week in snapshots #3

Tags

, , , , , ,

snapshots3

Het raadsel van vorig weekend werd in de loop van maandag opgelost. Geen verborgen lijk, geen ‘meth-lab’ ala Breaking Bad, nee, een doodnormale camper met pech stond 4 dagen veilig geparkeerd op het braakliggende terrein vlakbij ons huis. Nadat het kapotte onderdeel was vervangen, was de camper foetsie. Net als het spannende verhaal.
Tsja.
Dinsdag merkte ik dat ik al aardig mijn plekje in de nieuwe bewaakte fietsenstalling van het station heb gevonden. Alleen boven stallen is niet iets waar ik erg blij van wordt… Is het echt gek dat ik dit aan de mannen onder ons overlaat?
Woensdag sloeg de twijfel over het ontbreken van het bedachte meth-laboratorium-op-wieltjes nog even toe, toen onze blonde teckel plotseling doodziek bleek te zijn en de dierenarts zich hardop afvroeg of hij iets geks gegeten had… Een spannende paar dagen volgde, waarbij het thuiswerken de oplossing van de eeuw leek te zijn!
Gelukkig trok het beessie in de loop van donderdag weer een beetje bij en bleef eten en drinken zitten waar het hoorde te zijn: in de teckelmaag! Precies op tijd om nog een beetje ontspannen de verjaardag van mijn lief te vieren met de echte Bossche Bollen. Die van De Groot, ja. Welke anders?
Zaterdag togen we allemaal naar Twente, waar de verjaardag van schoonmama en mijn lief dunnetjes werd overgedaan. Soms is het fijn om vele lieve armen dichtbij je te hebben op het moment dat het nodig lijkt te zijn.
Vandaag (zondag) gaf de natuur haar toegift in de vorm van zon, kruidige lucht en veel, heel veel kleuren. Tijd voor een wandeling van een kleine 18 km.
Lang leve de herfst!

Omdat het kan

Tags

, , , ,

Regelmatig kom ik dat ene zinnetje tegen: ‘Omdat het kan.’
Ik heb helemaal niets met dit soort slagzinnen die ineens door half Nederland gebruikt lijken te worden. Ik denk dan vaak: ‘Wat als het niet kan? Wat doe je dan?’
Een van de kinderen legde me uit dat dat nu helemaal niet de gedachte achter die woorden was. Wat mensen ermee bedoelen is dat ze blij zijn dat ze dat kunnen doen.
Ik was er stil van.
‘Waarom zeg je dan niet gewoon: ‘Wat fijn!’ vroeg ik dus. Ik ontmoette een ietwat spottende blik.
‘Omdat we dit nu eenmaal zo zeggen,’ was het antwoord. ‘Had jij dat vroeger niet, dat opa en oma niet wisten wat jij bedoelde als je een nieuwerwetse uitdrukking gebruikte?’
Ik voelde me ineens honderd jaar oud. Ik dacht terug aan, pak ‘m beet, zo’n 35 jaar geleden en ik haalde mijn bakzeil.

Vorig weekend struinden lief en ik het internet af. Op zoek naar iets leuks om in dit najaar nog even een weekje naar toe te gaan.
Nederland werd ingeruild door adressen van over de grens en ineens had lief hét adres der adressen gevonden! We mailden en sloten een akkoord.
Over een poosje gaan we nog lekker een weekje naar hen!
Wat een heerlijkheid!
En toen gebeurde het.
In mijn hoofd begonnen zinnetjes te zingen: ‘Toe maar, toe maar, doe maar weer lekker luxe! Alsof je al niet genoeg gedaan hebt aan vakantie dit jaar.’
Ik probeerde de zinnetjes te negeren.
Ik legde uit dat we het verdiend hadden. Dat we heus heel hard ervoor werkten en dat de standaard 36 uur van mijn lief regelmatig verdubbeld waren de afgelopen weken en de 30 uur die ik hoorde te werken ook al een aantal weken flink overschreden waren.
Zoals vaak met dit soort hardnekkige gedachten klonk ook nu dat zeurstemmetje weer een keer. ‘Je bent een luxepaardje geworden. Tien jaar geleden zou je dit nooit gedaan hebben!’
Ik kon dit niet over mijn kant laten gaan en dus antwoordde ik weer: ‘Tien jaar geleden had ik hier nooit over kunnen nadénken. Tien jaar geleden moest iedere cent drie keer omgedraaid worden en hadden we drie kinderen groot te krijgen. Ik weet echt wel hoe het is om met niets rond te komen. Maar tijden veranderen en we zijn hier alleen maar gekomen door hard te werken en samen sterk te zijn!’
Ik voelde het zeurstemmetje twijfelen. Toen probeerde ze het een laatste keer.
‘Maar waarom dan Frankrijk? Je kunt toch ook naar iets in Nederland? Of gewoon thuis blijven? Het klinkt zo…. decadent!’
Zuchtend trok ik mijn schouders eens op. Ik haalde diep adem en gooide triomfantelijk de gevreesde woorden naar mijn eigen hoofd.
‘Ik doe dit omdat het kan.’

En toch… ergens klopte er iets niet.
Ik word oud.

happy

De week in snapshots #2

Tags

, , , , , , ,

snapshots2

 

Maandag is mijn vaste vrije dag en dus yogadag! Niet om 05.40 uur mijn matje al op omdat ik een trein te halen heb! Nee, op maandag sta ik pas om 10.00 uur in mijn Yogaschool op het matje mijn flow te doen. Heerlijk!
Dinsdag rende ik de bewaakte fietsenstalling uit op weg naar mijn perron, die alleen nog maar via een enorme stalen trap over alle andere perrons heen te bereiken is. Mijn oog viel op de enorme fotowand en toen kon ik het niet laten… Foto! #mooi
Woensdag had ik cursus bij hen. Train de trainer. Wie weet waar die move mij nog gaat brengen in de toekomst… #nieuwewerken
Dan was het deze week nog zomers mooi! De bolchrysanten staan volop in bloei in de tuin en zaterdag vonden we een heerlijk plekje in de zon op het terras bij Café Nieuwland in Tilburg. Een superieur lunchcafé, waar ze hun koeken en taarten nog gewoon zelf bakken!
Wat mij betreft een drukke maar leuke week!

De nuchtere Hollander

Tags

, , , , , ,

Op dag drie in New York besloten we de noordkant van Manhattan te verkennen. Te beginnen bij het uitzicht van ‘Top of the Rock’. Sommigen zweren bij het uitzicht van het ‘Empire State’, maar lezend door menig reisgids werd ons steeds meer duidelijk dat ‘Top of the Rock’ een beter uitzicht zou bieden op Central Park, minder druk zou zijn en als kers op de taart een mooi gezicht op het ‘Empire State’ zou geven, dan dat we op dat Empire State zouden gaan staan.
De keuze was daarom snel gemaakt.
De lucht was helder. Geen wolkje te bekennen. Om acht uur stonden we dus zo goed als vooraan in de rij die zich al snel uitbreidde naar een nette slinger mensen.
We verbaasden ons voor de zoveelste keer dat Amerikanen rijen als vanzelfsprekend ervaren. Geen gedrang, geen teken van voorschieten, alles liep op rolletjes. Bij de kassa gingen we daarom netjes achter een ander stel staan.
Ik las de instructies achter de kassamedewerkers en plotseling viel mijn oog op een regeltje: ‘We offer military discount for all military’.
Ik stootte mijn lief aan.
Samen lazen we de regeltjes nog een keer. Toen waren we aan de beurt.
Ietwat onzeker over het bord vroeg mijn lief of deze regel ook voor Nederlandse militairen gold.
‘Off course!’ knikte de oudere man. ‘You and your wife. Can i see your military ID please?’
Lief overhandigde zijn ID en samen vielen we bijna om van de korting die gegeven werd. Meer dan de helft scheelde het. Een klein moment juichte mijn hart, ondertussen het jengelende stemmetje ‘Zuinige Nederlander’ negerend.
Bij het overhandigen van de kaartjes hees de oude man zich uit zijn stoel omhoog. Hij strekte zijn stramme benen en boog zich ver over de balie.
‘May i please shake your hand, sir? Thank yo uso much for your service! I really want to thank you so much for your service…’
Verbouwereerd schudde mijn lief de hand van de man. Ik zag hem krampachtig slikken. Nog nooit was het hem overkomen dat mensen hem bedankten voor zijn werk. Niet in Nederland in ieder geval.
Toen was het mijn beurt.
‘I want to thank you too, Mme. Thank you for letting your husband serve us.’
Ook ik schudde de man de hand. De tranen sprongen in mijn ogen. Kippenvel trok over mijn hele lijf. Ik voelde dit tot in het diepst van mijn ziel.
Langzaam liepen we naar de lift.
Op weg naar het dak van New York. Met de bibbers nog in de benen en de emoties gierend door onze lijven.
Nuchtere Hollanders… dat was even ver te zoeken!

new york1

new york2

De week in snapshots #1

Tags

, , , ,

Niet alleen schrijven is een grote passie van me. Ook fotograferen is iets dat ik al mijn hele leven graag heb gedaan. Vroeger (mijn hemel, hoe oud ben ik eigenlijk??) nog met een rolletje, zo slim mogelijk in een toestel gestopt, om zo met een beetje geluk niet 24 maar 25 foto’s eruit te persen. En dan ook nog max drie rolletjes per vakantie, anders was ik bankroet tegen de tijd dat de foto’s op papier waren afgedrukt.
Tegenwoordig schieten we rustig 3000 shots per vakantie, om na thuiskomst alleen de allermooiste te bewaren.
Een paar jaar geleden kochten we onze eerste spiegelreflex. Een rib uit ons lijf. Ik had er een cursus voor nodig en veel, heel veel oefening om te komen tot de resultaten die we nu maken. En als ik naar onze afgelopen vakantie kijk, ben ik best wel een beetje trots op de resultaten.
Maar het meest blij ben ik misschien wel met de ontwikkeling van de camera in mijn iPhone. Het lijkt er steeds meer op dat je tegenwoordig een handige camera koopt die toevallig ook nog kan bellen, sms-en of whats-appen. Ik vind het geweldig!
Iedere dag gebruik ik de camera wel een keer!
Net als de Moleskine in mijn werktas.
Schrijven en fotograferen.
Ik ben er gek op!
En dus… waarom zou ik deze twee passies niet combineren op de plek waar ik zo graag kom? Hier!
Vanaf vandaag dus iedere zondag ‘ de week in snapshots’. (omdat ik nu eenmaal óók  fan ben van DWDD en de rubriek ‘de week in soundbites’ té leuk is om niet te vervormen tot iets Wondelgijns… :-) )
Niet met de spiegelreflex, maar met de iPhone geschoten.
Have fun!

snapshot1

Cadeautje

Tags

, , , , , , , ,

Tegenwoordig is het weer donker als ik ‘s-morgens op de fiets richting station stap.
De zomer lijkt voorbij. Iedere mooie dag is een cadeautje.
Met de donkerte komt ook het onherroepelijke, ongegeneerd binnengluren bij de mensen de kamers in.
Alsof de buitenwereld niet bestaat staat zo’n beetje heel Nederland op, trekt de gordijnen open, klikt wat schemerlampjes aan en begint aan de dag. Kopje thee, beschuitje, misschien een schaaltje yoghurt of wat flakes voor de kleinsten.
Ik weet het, ik zie het… Iedere dag weer.
In alle vroegte snel ik op mijn fiets voorbij. Ik ken ondertussen al heel wat gewoonten van de diverse huishoudens van de straten die ik richting het station neem.
De kinderen in hun pyjama’s voor de televisie bij nummer 6. Alle lampen in de kamer uit. Alleen die tv. De omgeving kleurt mee met de beelden op het scherm. Voldoende licht voor het hele huis. Soms slaat de één de ander de kop in, meestal zitten ze naast elkaar op de bank. Duim in de mond, haren nog in de war.
Op nummer 24 zitten een man en vrouw samen aan een grote tafel. Eens bood die plek voor een groot gezin. Nu zitten ze samen. Zij met haar krulspelden, hij in een wit hemd. Krant voor zijn neus, kopje thee in haar hand. Rust.
Een straat verder loopt vaak een vader met een baby op zijn schouder door de kamer. De moeder zie ik soms heen en weer rennen. Een tas in haar handen. Ik stel me voor dat ze zich klaarmaken voor werk en kinderdagverblijf.
Ook dat is Nederland.
Als ik de hoek omfiets weet ik: boven, bij nummer 1 brandt licht. Mysterieus licht. Ik kan het tot op de dag van vandaag nog niet plaatsen. Het is alsof er een soort van mist doorheen hangt.
Lang tijd om erover na te denken is er niet. Ik ben er alweer voorbij.
Bij 123 worden vier kinderen in een auto geladen. Onderweg naar oppas, voorschoolse opvang of iets in die geest. De jongste was er vorig jaar nog niet. De ooievaar voor de deur is voor mijn gevoel pas net de tuin uit.
Het leven gaat door. Ook na nummer vier.
Vlak voor het station komt dezelfde man me tegemoet fietsen als iedere dag.
Het norse gezicht van maanden geleden heeft plaats gemaakt voor een brede lach. Hij weet: ik hou vol, ik groet hem. Iedere dag opnieuw.
Hij groet terug. Sinds kort.
Iedere dag begint voor mij speciaal.
Zelfs als de zomer voorbij is en de lange dagen plaats gaan maken voor kortere.
Cadeautjes, het is een kwestie van keuzes maken.

fietsen

Kleine jongetjes

Tags

, , , , ,

‘Mam, mag ik in de boomhut slapen vannacht?’
Twee paar ogen kijken me gespannen aan. Hopend op het goede antwoord, eigenlijk al wetend dat ik dit waarschijnlijk niet zo’n goed idee ga vinden.
‘Hebben jullie het al aan de mama van beste vriend gevraagd?’, zeg ik dus laf.
Eén hoofd schudt ja, de ander nee.
Ik schiet in de lach en kijk het ja-knikkende kind aan.
‘En? Mag het van je moeder?’ vraag ik.
Eventjes aarzelt de vriend, dan schudt hij zijn hoofd.
‘Nee…’
Ik knik begrijpend. Observeer de twee teleurgestelde gezichten een moment en heb stiekem ook wel een beetje met ze te doen.
Ze zijn pas vijf en overdag reuze stoer. Maar of dat ‘s-nachts ook nog zo is, met z’n tweetjes in het pikkedonker in een boom, ik vraag het me af.
‘Ik wil anders wel op visite komen in jullie boom,’ zeg ik dan. ‘Vanmiddag? Neem ik koekjes mee.’
De ogen beginnen te stralen en de afspraak is snel gemaakt. Voor het eerst op bezoek bij mijn kind. In een hut.

‘Mam, zal ik je de rest van het appartement laten zien?’
Weer kijken twee paar ogen me verwachtingsvol aan. Nu van middelste en zijn vriendinnetje. Ze hebben sinds kort een eigen plekje. Samen. Midden in het centrum, op de eerste verdieping boven een restaurant.
Tweeëntwintig zijn ze, en zwaar verliefd.
Net als ruim zeventien jaar geleden heb ik samen met mijn lief een cadeautje meegenomen.
Nu blijven ze wel slapen. Ik hoop voor heel lang. Of in ieder geval heel lang sámen.
Ik ben zo trots op deze twee!

boomhut

Gelukkig

Tags

, , , , , , , , , ,

In het diepst van de nacht, toen de beschermlaag van de dag al lang op één oor lag, brak ik in de armen van mijn lief. Verdriet, boosheid en teleurstelling streden om het hardst. Wilden allemaal bovenaan staan in de top drie van mijn gevoel.
Pratend en spiegelend kwam ik tot rust. Een laatste zucht en ik voelde dat ik in slaap gleed. De armen van mijn lief nog steeds stevig om me heen.
‘Weet je, eigenlijk was ik in Amerika pas echt gelukkig,’ mompelde ik nog, voordat de luiken voor die nacht definitief dichtgingen.
De volgende dag werd ik verbazend helder wakker. Mijn ogen niet eens gezwollen, mijn hart alweer enigszins geheeld door de diepe slaap.
In de loop van die dag kwamen mijn laatste woorden echter weer in mijn herinnering terug.
‘In Amerika was ik pas echt gelukkig…’
Het werd de mantra van die dag.
En ik wist niet zo goed wat ik er mee aan moest.
Was dat nou écht zo? Was ik in Amerika gelukkiger dan in Nederland? Ik snapte mijn stelling eigenlijk niet zo goed. Amerika is nu ook weer niet echt het land waar ik zou willen wonen. Sterker, na Amerika besefte ik pas goed wat wij in een leuk land wonen! De huisjes, de steden met hun terrasjes, de pleinen voor de kerk, ik had dat in Amerika best wel gemist.
En dan toch die woorden. Waar kwam dat nu vandaan?
En dus ging ik op onderzoek. Naar het diepst van mijn ziel.
Was het de vrijheid? Het gevoel dat je echt niemand in de weg kunt lopen, al zou je het nog zo graag willen? Was het de rust? Weg van alles en iedereen waar je toch altijd rekening mee houdt, of je nu wilt of niet? Was het misschien iets van mij? Van een ander?
En toen drong het ineens in één klap tot me door.
In Amerika kon ik IK zijn.
Mezelf.
Wondelgijn in de pure vorm.
In Amerika had ik nul pijn in mijn rug. Er zat zelfs geen restje. Geen trekkerig spiertje dat me herinnerde aan het afgelopen jaar. In Amerika was ik ontspannen.
Ja, in Amerika was ik echt gelukkig.

Ik schrok ervan.

quote

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 694 andere volgers