With a little help from my friends

Tags

, , , , , , , , ,

Het leek hem zo gaaf als mensen voor hem in de houding zouden staan. Allemaal hun blik op hem gericht. Wachtend op wat hij te zeggen had, mee te delen had of gewoon, omdat ze respect voor hem hebben.

Zij droomde over een carriere als balletdanseres. Dagelijks tekende ze ballerina’s, oefende ze haar ‘Ballancé en tourant’. Eens zou ze op het podium staan, de spotlichten op haar gericht. Haar ouders glimlachten dagelijks over haar dromen. Ze was nog zo jong. Dromen veranderen, wisten ze uit ervaring. Maar voor nu gaven ze haar droom gestalten in de vorm van balletlessen. Ze deed het uiteindelijk toch niet echt onaardig?

Ze hadden gespaard. Jarenlang. Het zou de reis van hun leven worden. Met de kinderen naar het land van hun dromen. Wie zou hen wat doen?

Zij wilde het suikerfeest bij haar moeder vieren. Haar toko draaide ook wel eventjes door zonder haar. Eventjes, want haar toko was haar ziel. Haar leven. Haar alles. Naast haar moedertje.

Hij wilde voetballer worden. In groot formaat. Met hem zou Nederland eindelijk die wereldcup eens naar dit kleine land brengen. Ze zouden hem inhalen als een held! Onder politie-escorte naar de hoofdstad. Dat leek hem wel wat!

Hem werd weleens verweten dat hij een onverschrokken wereldverbeteraar was. Een dromer. Toch een realist. Hij ging op weg naar ‘zijn’ congres. Vol plannen, goede ideeën en zijn speech al in zijn tas. De laatste puntjes op de ‘i’ zou hij wel in de lucht schrijven…

Als de klokken van de Grote Kerk in mijn Breda gaan luiden, mijn ogen de twee grote vogels op het scherm vangen die de eerste slachtoffers thuis brengen, brandden de tranen. Slikken doet pijn. Mensen pakken elkaars hand, zoeken troost bij elkaar en zijn stil.
Ongelooflijk stil.

Onderweg naar het gewone leven rijden we langs het huis van onze dorpsgenoten die nooit meer thuis gaan komen. De zee van bloemen en kaarslichtjes voor de deur golven zacht op de wind heen en weer.
Op de radio zingt Joe Cocker ‘With a little help from my friends’.

Ik breek.

MH17

 

 

New York, New York!

Tags

, , , ,

Het is vijf uur in de ochtend als mijn wekker rinkelt.
Ik sluit mijn ogen en kreun een keer. Het is nog zo vroeg! Dan schieten mijn ogen in één klap open en binnen een seconde sta ik naast mijn bed.
Vandaag is dé dag! De dag dat we naar New York gaan vliegen. De dag waar we zo lang naar uitgekeken hebben. De dag waar onze reis naar de andere kant van de oceaan gaat beginnen.
Binnen een enkele seconde gieren de zenuwen door mijn lijf.
Wat als het vliegtuig neerstort? Of wat als we zeven uur lang ontzettende turbulentie hebben? Wat als we de aansluiting in Londen missen? Wat als we er nu helemaal niets aan vinden? Wat…?
De knoop in mijn maag wordt heftiger met de minuut.
Gelukkig word ik al snel in beslag genomen door het reizen naar Schiphol, het inchecken, koffers afgeven en nog snel een kop Nederlandse koffie drinken, dat we in de lucht zitten voor ik er erg in heb. Zelfs de lange vliegreis overzee verloopt prima en ik kan tussen twee films en twee maaltijden zelfs nog even een uurtje vinden om te slapen.
Half vier ’s-middags landden we in New York (lang leve het tijdsverschil!).
Met de cab rijden we Manhattan in en dan begint het grote verbazen.
Wat is alles enorm! Wat is alles hoog! Wat gaat alles snel…
Na drie maal: ‘Hello, how are you? Where’re you from?’ doe ik vrolijk mee met het vragenvuur dat blijkbaar gewoon is in Amerika en na een paar uurtjes voel ik me helemaal thuis.
In drie dagen tijd ontdekken we het zuiden van Manhattan (een wandeling van 25 kilometer ontdekken we later op afstandmeten.nl), het noorden van Manhattan (Central Park en omgeving, nog een keer een kilometertje of 20-25) en worden we gek van het midden van het eiland, want ons hotel blijkt praktisch onder The Empire State Building te liggen.
Er vloeien tranen bij het monument op Ground Zero, we genieten ons suf van het uitzicht vanaf The Top of the Rock en verlekkeren ons aan Starbucks, sushi, brownies en liters dieet coke. Langzaam begin ik te begrijpen waarom Amerikanen een maat groter zijn dan Europeanen…
George hebben we helaas niet ontmoet. Wel was er een vervanging in de vorm van een Jonathan. Iets donkerder dan George, maar zeker ook niet verkeerd…
New York moet je beleven.
New York moet je ondergaan.
New York is iets dat onder je huid gaat zitten. Of niet.
Ik ben er nog niet uit wat het gaat worden. Teveel indrukken en teveel belevingen in het vervolg van de reis, waar we nu midden in zitten!

brug

empire

centralpark

vrijheid

zero

nespresso

#waarisWaylon

Tags

, , , ,

Vanmorgen aan de ontbijttafel las ik opnieuw een interview met hem in de Volkskrant.
Een paar weken na de Late Night Show van Umberto Tan. We krijgen er blijkbaar geen genoeg van om het hem te vragen.
Dingen over botsende ego’s (Antw: ‘Ik heb wat dat betreft geen ego. Voor mij is het geen probleem oim mijn solocarrière aan de kant te zetten.’) en contact met Ilse (Antw: ‘Ik heb niets vernomen van haar. En dat is prima, het is nooit de bedoeling geweest om een reactie uit te lokken. Ik ben slechts onderdeel van een project dat aan Ilse toebehoort.’).
Uitleg over de afspraken die voorafgaand aan het Songfestival gemaakt waren en hoe dat zit met het management van beide artiesten (Antw: ‘… Ik ga nu niet zomaar mijn team loslaten en zeggen: dat was het, bedankt voor het begeleiden en aju.’)
Geen woord gewijzigd, geen letter veranderd.
Het zou één op één kunnen zijn overgenomen uit de show. Alsof het dezelfde journalist was, alsof dezelfde vragen gesteld werden.
En ik snap het helemaal. Denk te begrijpen hoe het in elkaar zit.
Ze waren gewoon een gelegenheidsduo, speciaal voor het songfestival bij elkaar gebracht.
Dat gebeurt wel meer!
Het is natuurlijk nooit de bedoeling geweest om een band te vormen. Het songfestival heeft een naam nodig, vandaar de Common Linnets. Los van elkaar, eventjes samen.
Beiden hebben verantwoordelijkheden naar hun eigen band. Monden te voeden.
Je kunt geen twee bands samenvoegen.
Toch?
Nee, dat ene meeslepende liedje, die in half Europa ineens binnen een week na het Songfestival op nummer één stond is net als de samenstelling van de band, een gelegenheidsliedje.
Het enige wat ik niet begrijp…  Als je dan écht een gelegenheidsduo moest zijn, met een gelegenheidshit, waarom dan al die moeite voor een volledige ceedee? Wat is daar de meerwaarde van? Een singletje is in zo’n geval ook prima, toch?
*zucht*
Zit ik toch weer met een vraag…
#waarisWaylon?

ilse en waylon

Op zoek naar George

Tags

, , , , , , , ,

De stapel op het logeerbed groeit met de dag.
Wandelstokken, wandelsokken, onze paspoorten, bergschoenen, fototoestel, rugzak, rokjes, broeken (kort en lang), er lijkt geen eind aan te komen.
Maandenlang zijn we aan het zoeken geweest. Wat is de beste route? Wat willen we allemaal zien? Amerika is zo ontzettend groot, waar moeten we in ‘s-hemelsnaam beginnen?
Alleen de eerste dagen staan vanaf 30 december 2013 al vast. De reis begint waar het verzilveren van mijn gewonnen prijs van start gaat. Drie dagen lang dompelen we ons onder in the New York state of mind. Waar een schrijfwedstrijd een mens allemaal niet kan brengen!
In overleg met Nespresso hebben we onze reis (op eigen kosten uiteraard!) uitgebreid. Drie weken West-Coast. Drie weken rondtrekken van Californië via Nevada en Arizona naar Utah om uiteindelijk weer terug te komen in Californië, waarna we via New York weer terug naar huis vliegen.
Een paar dingen weten we zeker: in New York willen we een broodje gaan eten waar Harry Sally ontmoette.
Mijn lief wil Monument Valley zien, ik heb me op Antelope Canyon gestort.
Angels Landing staat op de lijst, net als The North Rim.
We zullen ons gaan vergapen aan Las Vegas, wentelen in de cosy arms van mijn neef en nichten die in San Francisco wonen.
Voor de rest zal de route dan wel vaststaan, maar moet de omgeving ons gaan verrassen.
We zijn veel onderweg, gaan lange afstanden overbruggen.
We gaan ervaren, kijken, ruiken, proeven.
Zintuigen op scherp.
Ik weet niet waar we beginnen moeten. Ik weet niet wat ons te wachten staat.
Wel popel ik van verlangen. Ik probeer soms zelfs al in de stemming te komen door Amerikaanse radiozenders op te zoeken op onze radio. Mijn lief zoekt naar filmpjes op het internet. Ik kijk mee.
Samen maken we aantekeningen. Dit moeten we zien, dat willen we eten, dit gaan we beleven, dat zeker gaan ruiken.
De boekjes over The Westcoast wordt aangevuld met het moederdag-cadeau van oudste: de Trottergids van New York.
Die laatste verhuist nog weleens van stapel naar bank, naar nachtkastje om vervolgens weer bij ‘de’ stapel te eindigen.
En plotseling dringt vandaag ineens langzaam tot me door dat het over tien dagen dan eindelijk gaat gebeuren.
Op zoek naar George. Onderweg naar de de Big Apple.
And more.
Much more!

trotter

 

69 en een leven lang seks

Tags

, , , , ,

Ik zal een jaar of 16 geweest zijn. Ergens in de zomermaanden van 1982.
Net als het jaar ervoor ging één van mijn beste vriendinnen mee op vakantie. Gezellig voor mij, gezellig voor haar. Gezellig ook voor mijn ouders, want volgens mij hadden ook zij een speciaal plekje in hun hart voor haar gereserveerd.
Minder gezellig voor mijn broertje misschien.
Ik bedoel, je zult maar een zus hebben die midden in de pubertijd zit! Laat staan dat dit versterkt wordt door een tweede exemplaar. Minstens zo giechel-gevoelig, net zoveel bezig met jongens dan zijn zus, hooguit misschien iets minder dwars…
Tegen hem.
Nou ja, heel eerlijk gezegd weet ik eigenlijk niet zo goed hoe hij dat vond. Ik was er niet zo mee bezig. Ik was (zoals pubers in het algemeen waarschijnlijk niet vreemd is) überhaupt niet zo bezig met anderen.
Toch is er één ding wat me altijd is bijgebleven van juist die vakantie. Of eigenlijk is het een uitspraak van mijn moeder die me lang bij is gebleven.
Het zal vast naar aanleiding van één of andere dwarse bui van mij zijn geweest waardoor ze plotseling erg openhartig werd. Of in ieder geval zal het langdurig bezet houden van de badkamer die toch door meerdere mensen gebruikt diende te  worden, een grote rol hebben gespeeld, ik weet namelijk nog precies wat ik dacht toen ze mij terecht wees op die urenlange badkamersessies en me fijntjes onder de neus wreef dat ook zij en mijn vader hun privacy wilden. Dat ook zij recht hadden op tijd samen. Om nu eens met z’n tweetjes onder de douche te staan of eens lekker lui op hun kamer te hangen. Samen. Het was tenslotte niet alleen onze vakantie, maar ook die van hen.
Verbijsterd was ik.
Volledig ontdaan!
Geschokt tot op mijn bot!
Samen douchen? Hoe kwám ze er in ’s-hemelsnaam op?
Ze waren mijn vader en moeder. Ze moesten zedig zijn, het goede voorbeeld geven. En het mochten zeker geen mensen zijn die samen onder de douche gingen staan, laat staan hun privacy opeisten!
Dagenlang galmden die woorden door mijn hoofd.
En hoewel de galm na de vakantie gelukkig weer rustig ging liggen, ben ik de woorden nooit echt helemaal vergeten.
Ik was 16. Mijn moeder moet toen 43 geweest zijn.
Jonger dan ik nu ben.
Nog lang niet oud dus. Niet eens middelbaar!
Ik sta wekelijks met mijn lief onder de douche. Zonder nadenken, zonder gêne. Gewoon, omdat het nu eenmaal gezellig is, omdat we tijd voor elkaar willen hebben. Omdat het kan.
Tijden veranderen. Net als het gevoel voor tijd gelukkig.
Het maakte dat ik afgelopen week met ontzettend veel plezier naar de Teledoc van de VPRO heb gekeken, over 70+’ers en hun seksleven. Hoewel ik stiekem dan toch wel weer een beetje blij was met de blur rondom de échte seksscène…

69

22 jaar!

Tags

, , , ,

Drie weken te vroeg.
Haast om van de wereld te gaan genieten.
Blote voeten in het zand.
Nooit klaar voor de peuterspeelplaats.
‘Ik blijf bij jou mama. Thuis.’
Met een voetbal naar school.
In de tuin een emmer en schepnet wachtend.
Kikkers in de huiskamer.
Blauwe plekken op de benen.
Samen boekjes lezen op het grote bed.
Kauwgom in de mond, van de kauwgomballenboom.
Pubertijd, moeilijke tijd.
Al jaren met zijn vriendinnetje nu.
Buitenkind. Binnenkind.
Mijn kind.
Vandaag 22 jaar.
Proficiat lieverd!

Kenrick22

Té Europees

Tags

, , ,

Als Europeaan voel ik me eigenlijk wel verplicht om te gaan stemmen vandaag.
Grote vraag is natuurlijk weer: wát en hóe te stemmen?
Oudste probeert me keer op keer weer geduldig uit te leggen hoe de Nederlandse of lokale politiek in elkaar zit. Daar begin ik dus langzaam steeds meer van te begrijpen.
Die Europeese politiek is echter een ander verhaal. Hij doet serieus zijn best, ik zet echt alle zeilen bij, maar ik snap er helemaal niets van!
Is het nu wél of juist niet verstandig om ergens voor of tegen te stemmen, als het om onderlinge landenpolitiek gaat? En hoe werkt dat dan precies, met die verdwijnende grenzen?
En juist als het kwartje langzaam begint te vallen, hoor ik staatssecretaris Teefen reageren op de boodschap van Italië dat zij de grote stroom migranten niet meer kunnen registreren, omdat het té veel en té massaal is. Teeven toont begrip op dit alles, maar dringt toch aan op registratie. Nederland kan immers ook niet heel veel migranten uit een oorlogsland plaatsen. Net als de andere landen om ons heen.
En dan snap ik het niet meer!
Want als wij zo één zijn, waarom gaan er dan vanuit die andere Europeese landen (inclusief ons land) mensen naar Italië toe om de registratie gewoon wél vast te leggen? Geeft ook weer lucht in de werkeloosheid!
Één Europa, Europa één.
Beloven ze.
Of denk ik nu té Europees?
europa

Leeg nest

Tags

, , , ,

Dagenlang volgde ik de gang van de ouders. Hokje in, hokje uit.
Eerst met hooi, wol, gras en mos. Later dacht ik wormpjes of iets anders eetbaars in de snavels te ontdekken. Dat laatste wist ik pas zeker, toen ik een keertje vlakbij het nestkastje stond en één van de ouders naar binnen vloog. Een gekwetter van jewelste volgde.
Iedere ochtend, iedere avond stonden mijn lief en ik voor het raam te kijken.
Zodra we één van de ouders zagen vliegen, wisten we: ze leven nog, de jonkies!
Gisteren hoorde ik bij het ontbijt een hoop lawaai. Ik hield het hokje in de gaten, maar zag helemaal niets.
Zouden ze nu uitgevlogen zijn? Precies op het moment dat ik een keer een dagje wat langer sliep? Gespannen tuurde ik naar de grond onder het hokje. Helemaal niets.
Toch hoorde ik nog steeds het lawaai…
Net op het moment dat ik naar buiten wilde stappen, zag ik iets bewegen.
Twee minivogeltjes hipten over het terras.
Vertederd zag ik hoe één van de ouders naar de vogeltjes aan het kwetteren was. Een verwantschap schoot door me heen en ik besloot dat de grote vogel de moeder wel moest zijn.
Af en toe stopte ze een wormpje in één van de bekjes, dan ging ze op de tafel of de stoel zitten en moedigde de kleintjes aan om hun vleugels te proberen.
Bij de één lukte dat beter dan bij de ander.
Ook daarbij voelde ik opnieuw een stukje herkenning.
Niet veel later hipte de brutaalste van de twee door het gras. Hij vloog korte stukjes richting tuintafel, kwam niet veel verder dan de onderste spijlen van een stoel en landde dan weer in het gras. Af en toe was ik hem even kwijt, dan zag ik hem ineens weer tussen de rozenstruiken zitten.
De ander bleef dicht tegen de gevel aan. Angstig keek hij om zich heen.
De wereld leek te groot voor hem.
Na een poosje – en een paar huishoudelijke taken later – zag ik nog maar één van de kleintjes zitten. De bedeesde, ja. Stilletjes leunde hij tegen onze buitendeur aan. Zijn broertje of zusje was nergens meer te bekennen.
Toen kreeg ik de ekster in het oog. En de moedermees. Dappere, dappere moedermees.
Wild vloog ze om de ekster heen. Lokte hem ver bij haar jong vandaan. De andere tuinen in.
Het jong hield haar nauwlettend in het oog. Hij verroerde zich niet.
Na een poosje leek de ekster weg te vliegen. Moedermees snelde naar haar jong en propte nog snel een wormpje in zijn bek.
Opgelucht draaide ik me om. Het gevaar leek afgewend.
Vijf minuten later zag ik de ekster weer in één van onze bomen landden. Vastbesloten de moeder te helpen, rende ik naar buiten. Ik raapte wat dennenappels en mikte die richting de kop van de ekster. Verbaasd over de plotselinge aanval sprong hij naar een andere tak. Hij verruilde de ene boom voor de andere en keek van moedermees naar mij.
Ook moedermees hield mij nauwlettend in de gaten. Hoe moest zij nu weten dat ik niet een tweede vijand was? Af en toe waagde ze dus ook naar mij een aanval.
Omdat ik haar niet nog verder in de stress wilde brengen, besloot ik maar naar binnen te gaan. Hoe zou ik de natuur immers kunnen veranderen?
Een kwartier later zag ik het onvermijdelijke gebeuren.
Tijdens een snelle duikvlucht greep de ekster een wollig bolletje en vloog de schutting over, de wijde wereld in. Weg van mijn tuin, weg van het lege nest.
Ik voelde de tranen in mijn ogen brandden.
Gek natuurlijk, maar dat krijg je als je je teveel bindt aan een beest.
Niet veel later kwam de moedermees terug. Een wormpje in haar bek, ondertussen roepend naar haar jong.  De brutale had ik al uren niet gezien, ik nam dus aan dat ook deze ten prooi van de ekster was gevallen.
Moedermees vloog van hokje naar schutting, van schutting naar dakgoot, weer terug het hokje in. Ze vond niets.
Natuurlijk niet.
Met een zwaar hart twitterde ik naar twee vriendinnen dat het over was met de kleintjes.
Uit.
Afgesloten.
Dood.
Al dat werk voor niets. Arme, arme moedermees.
‘s-Avonds zaten lief en ik op de bank. Nog steeds moest ik af en toe aan de moedermees denken. Ik voelde met haar mee.
Leeg-nest-drama.
Ik wist hoe dat kon voelen.
Plotseling zag ik iets bewegen in de grote spar achter in de tuin.
Ik schoot overeind en hield de takken gespannen in de gaten.
Mijn lief volgde loom mijn blik.
Ineens zag ik ze. Ik sprong overeind en wees naar de boom.
‘Kijk! Kijk dan! Daar is één van de jonkies met de moeder!’
Mijn stem sloeg bijna over van vreugde.
Mijn lief keek me slechts éénmaal meelijwekkend aan. Dit moederhart leek hem te emotioneel voor deze wereld, ik zag het in zijn ogen.
Toch keek ook hij naar buiten en zag: ik had gelijk!
In de boom, achterin de tuin fladderde een piepklein mesje van tak naar tak. Daar omheen vloog de moeder. Samen landden ze nog een keertje in de tuin. Toen vlogen ze weg.
Samen.
De wereld tegemoet.
Leeg nest.

mees 1mees 2

 

 

 

 

 

 

 

mees 4mees 3

Vertrouwen

Tags

, , , , , , ,

Nog slaperig opende ik gisteren de krant op mijn iPad. Het duurde een halve seconde, misschien een volle, maar toen was ik wakker. Klaarwakker!
De foto op de voorpagina van mijn krant liet niets aan mijn verbeelding over.
En ik schrok. Ik schrok verschrikkelijk!
Ik dacht aan de partner, de kinderen, de ouders van de militair breed in beeld.
Dit wil je niet zien als thuisfronter. Dit wil je helemaal niet weten. Je staat eenvoudigweg té machteloos in het veilige Nederland, met je geliefde in zo’n gebied.
En ik vroeg me af hoe de familie, het gezin naar de krant zou kijken.
‘Hé mama, kijk daar is papa! Mama, kijk, papa staat in de krant!’
Ik hoop maar dat de eventuele kinderen het artikel nog niet kunnen lezen.
Goed geschreven. Dat wel. Misschien wel té goed. De spanning is voelbaar, de foto geeft een verschrikt beeld, hoewel de tekst dan weer suggereert dat het allemaal wel mee viel.

Verwarrend.

En plotseling dacht ik aan ons interview. Weken geleden.
Het interview waarbij we het niet alleen over ‘onze mannen en vrouwen’ in oorlogsgebied hadden, maar ook over het thuisfront.
Het departement waar zij immers van aan het hoofd staat, behelst méér dan die militairen alleen. Er is een heel thuisfront mee gemoeid. Meer dan bijvoorbeeld bij Buitenlandse Zaken, Justitie of Algemene Zaken.
Zij is zich ervan bewust. Dat begreep ik wel op 10 april.
Hoe zou zij dit vinden? Deze foto op de voorkant van een grote krant?
Zij, wij, onze militairen, we zijn ons er echt allemaal heus wel van bewust dat het geen spelletje is, daar in dat verre Mali.
Wij thuisfronters gaan er vanuit, vertrouwen erop dat onze mannen en vrouwen goed getraind te werk gaan. We moeten wel. Zonder vertrouwen zouden zij – én wij! – het immers niet redden.
We nemen afscheid van ze voor een lange periode. We weten: ze zijn er niet met het avondeten. Met de verjaardag van de jongste. De diploma-uitreiking van een oudste. Ze zijn er niet met kerst, oud & nieuw, de ziekenhuisbezoeken die soms lastig zijn.
Ze zijn er niet. En tegelijkertijd zijn ze er wel. In onze gedachten. Altijd.
En het helpt niet als wij daar aan twijfelen.

Ik zou het fijn vinden als ook de militaire Vakbond dit af en toe eens zou zeggen.
‘Wij hebben vertrouwen in onze mannen en vrouwen. Natuurlijk zijn we bezorgd. Niet minder of meer dan het thuisfront. Maar we hebben alle vertrouwen in ze!’

Dat geeft mij (en velen met mij?) meer rust dan nu.
Mag dat, beste Bond?

*klik*

foto: Sven Torfinn VK

foto: Sven Torfinn VK

Toekomstbeeld

Tags

, , , , , ,

Ze zit al een tijdje naast me in de trein, een vrouw van midden dertig. Tenminste, dat schat ik. Ik kan er ook zomaar tien jaar naast zitten, hoor. Ik ben namelijk niet zo goed in het inschatten van iemands leeftijd.
Afgelopen week redde ik mezelf op het nippertje door precies op het juiste moment de toon van mijn vraag iets bij te stellen tijdens een etentje op het werk van mijn lief. Naast mij kwam een dame staan. Ik schatte haar eind vijftig, begin zestig. In mij zag ze blijkbaar een luisterend oor, want minutenlang hoorde ik haar beklag aan over haar pas ontvangen ontslag.
Re-organisatie.
Ik knikte meelevend en mompelde af en toe ‘wat erg’, ‘hè, vervelend hoor.’  Het is tenslotte ook heel vervelend als je na 25 jaar trouwe dienst op straat komt te staan. Ik had heus met haar te doen.
Maar na twintig minuten protest, het aanhoren van haar verontwaardigd gesis en het door mij  schuins opnemen van haar mimiek (sommige mensen kunnen serieus hun mondhoeken diagonaal optrekken! De ene hoek omhoog, de andere omlaag. Ze zou zó het circus in kunnen!) was ik het een beetje zat.
We hoorden op een ontspannen borrel met buffet te zijn, maar tot dat moment was ik nog niet veel verder gekomen dan de drempel van de bar, onderweg naar een glas witte wijn.
Ik zei dus af en toe iets verstandigs, leefde met haar mee, troostte haar met de woorden dat ze op dit moment echt de enige niet was en besloot toen het gesprek naar een eind te leiden.
Ik zette mijn finale-vraag in: ‘Ach joh, het is natuurlijk allemaal hartstikke vervelend, maar  hoeveel jaar zou je dan nog helemaal te gaan hebben?’ De laatste woorden ‘… tot je pensioen?’ slikte ik gelukkig bijtijds in.
Haar priemende ogen deden mij een zwart gat wensen waarin ik volledig kon verdwijnen.
‘Je bent nog lang niet aan je pensioen toe natuurlijk?’ vervolgde ik dus snel.
Wild schudde ze haar hoofd. En met het noemen van haar leeftijd verslikte ik me bijna in de eerste slok witte wijn, die mijn lief me ondertussen in mijn hand gedrukt had. Was ze echt pas vijf jaar ouder dan ik? Zou ik er ook zo bezadigd uitzien? En boos? En stijf?

Goed.

Daar dacht ik dus even aan toen ik de vrouw naast me in de trein aan het observeren was.
Leeftijdloos. Laat ik het daar maar op houden. (al dient eerlijkheid me te zeggen dat ze in ieder geval vele jonger jonger moet zijn geweest dan ik!)
De vrouw had na het afzetten van haar bril en inbrengen van haar lenzen een tasje met make-up-spulletjes uit haar tas opgediept. Oogschaduw, potloodje, eyeliner, mascara, alles bracht ze even secuur en rustig aan alsof ze thuis in haar serene badkamer stond. Op iedere hobbel of schok van de trein leek ze voorbereid en na tien minuten draaide ze haar haren geroutineerd in een strakke Grace-Kelly-rol, waardoor er ineens een andere vrouw naast me zat. Ze druppelde wat parfum op haar pols, rook er een keertje aan, plaatste haar polsen snel achter haar oren en wreef ze wat heen en weer.
Ze geurde werkelijk zalig!
Nog eenmaal keek ze in haar kleine spiegeltje, borg toen tevreden over het resultaat haar tasje op in haar strakke zakentas. Snel viste ze nog een paar pumps uit een ander tasje en verwisselde de makkelijke stappers voor de elegantere versie.
Vol bewondering gluurde ik af en toe naar links.
Toen verpeste ze het beeld door een blikje uit haar tas op te diepen, tezamen met een koffiekoek. Zo’n grote, met een amandel bovenop en spijs in het midden.
De klik van het blikje en de zoete walm die vervolgens mijn neus bereikte gaven mij een blik in haar toekomst.
Twintig jaar koek en energy-drank als ontbijt zou een vrouw van een collega van haar man wel eens flink in verlegenheid kunnen brengen!

vrouw

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 670 andere volgers