De week in snapshots #9

Tags

, , , , , , , , , ,

snapshots9

 

Terwijl mijn zwagers genieten van een vakantie met tropische temperaturen, heeft hier de houtkachel menig uur gebrand afgelopen week. Vrolijk stuurden zij foto’s van witte stranden, blauwe zee, ondergaande zon en zeilbootjes waar ze vast met een cocktail in hun hand naar lagen te kijken. Ik stuurde ze een foto van onze kachel. Om ze te herinneren er vooral van te genieten, omdat de winter in Nederland veel dichterbij is dan de zomer!
In onze straat weten ze dat ook, dus werd er flink gesnoeid zo links en rechts. Tot grote frustratie van mijn lief en oudste liep ik speurend langs alle stammetjes die opgestapeld lagen om weggehaald te worden. Na wat overleg links en rechts werden oudste en lief ingeschakeld: sjouwen moesten ze. Ik zou wel helpen, dat was geen probleem. Al snel lag er achter het huis een enorme stapel hout.
Mijn lief ging in de weer met zaag en bijl en ik stapelde een muur van blokken. Klaar om te laten drogen, klaar voor volgend jaar.
Geweldig!
Op het werk werd ik verrast door een buurvrouw-witte-piet. Strooiend wandelde ze door mijn kamer, mij achterlatend met een bak vol pepernoten.
*jammie*
Vrijdag kreeg ik een mailtje van een blogvriendin.
‘Leuke foto in de Margriet!’
Verrast trok ik het folie van mijn eigen Margriet. Ik had nog niets gezien! En jawel, daar op bladzijde 6, in de rubriek ‘Foto van de week’ stond mijn foto, gemaakt tijdens onze vakantie afgelopen jaar in Amerika. De hele dag was ik weer met mijn hoofd in Amerika. Het land van de onbegrensde mogelijkheden, het land van weidsheid en ruimte. Het maakte me warm en bezorgde me tegelijkertijd een heimwee-gevoel.
Natuurlijk heb ik ook afgelopen week mijn vingers behoorlijk blauw getypt. De teller gaat maar door en na vandaag heb ik nog zeven dagen de tijd. Zeven dagen om de magische 50.000 woorden te halen.
Het valt me niet tegen. De klok hangt op dit moment op 37.225 woorden (mooi getal wel!), dus ik heb er nog 12.775 te gaan. Dat zijn 1825 woorden per dag, áls ik vandaag geen letter meer schrijf. Misschien moet ik nog eventjes aan de slag dus, wil ik het iets behapbaarder maken voor mezelf aankomende week. Hoewel… 30 november is op zondag. En dát is wel een gelukje misschien….

 

Richting

Toen ik eenentwintig was vond ik dat het tijd werd om mijn rijbewijs te halen. Ik had er tot dat moment eenvoudigweg geen geld voor gehad en voordat ik mezelf in een gezin zou gaan storten, vond ik het belangrijk om dat felbegeerde roze papiertje te halen.
Ik meldde mij bij een rijschool die door collega’s was aanbevolen.
De man, niet de meest vriendelijke, had een eenmansbedrijf en stond er om bekend dat de meeste van zijn leerlingen in één keer zouden slagen. Dat sprak mij wel aan, dus ik nam zijn stugge houding voor lief.
Op het dashboard had hij een briefje geplakt. En regelmatig duwde hij mijn neus naar het briefje als ik – volgens hem – iets ontzettend doms gedaan had en hij had moeten ingrijpen d.m.v. rem of een ruk aan het stuur.
‘Lees!’ brulde hij dan en dwong mijn ogen naar het briefje.
‘Kijk waar je naar toe moet, niet waar je naar toe gaat!!!’
Met drie uitroeptekens erachter inderdaad.
Na menig wankele bocht, had ik het door.
Ik keek naar rechts tijdens het nemen van die bocht naar rechts en vice versa naar links als die bocht eraan kwam. Ik merkte ook dat de bocht naar links beduidend moeizamer (en slordiger!) ging als ik op dat moment naar rechts keek. De wijsheid zat dus al snel in mijn hoofd.

De man is al jaren dood. Dat weet ik van één van zijn dochters, die ik ooit eens in de supermarkt tegenkwam. Het hele gezin kende zijn leerlingen namelijk, want theorie werd bij hem aan de keukentafel geoefend.
Toch denk ik nog regelmatig terug aan hem en dan met name aan dat ene zinnetje.
Niet eens zo in het verkeer. Die regels zijn zo ingesleten, dat ik ze volg zonder er veel over na te denken.
Nee, ik denk er aan als ik twijfel. Als ik het gevoel heb dat er iets is dat een ander zegt wat blindelings wordt gevolgd zonder dat er naar mij wordt geluisterd. Als ik van de tafel wordt geveegd zonder hoor en wederhoor. Als ik vermoed dat anderen het beter vinden dat ik hun weg volg in plaats van de mijne.

Ik denk er de laatste tijd veel aan.

De woorden van die norse brombeer.
Ze waren bedoeld als regels binnen het verkeer. Om richting te bepalen.
Volgens mij heeft hij nooit kunnen bedenken dat een leerling van hem deze regel veel vaker in het gewone leven overdenkt dan in het verkeer.
En zo blijft hij leven.
Voor mij.

This is life

De week in snapshots #8

Tags

, , , ,

snapshots8

 

De afgelopen week is een week van werken en twijfelen geweest.
Werken op mijn werkplek, in het Paleis in Den Bosch of aan de keukentafel, ploeterend boven mijn toetsenbord. Om Mijn target te halen. 1667 woorden per dag en meer als ik eens een keer een dag durf over te slaan. Waar ben ik aan begonnen?
Om het verhaal dat ik schrijf nog enigszins ergens op  te laten lijken, breng ik ook weer meer tijd door in de bibliotheek. Op zoek naar een clou, op zoek naar een omgeving, op zoek naar het verhaal.
Lijden en Liken, het scheelt maar een paar letters, maar blijkt een wereld van verschil!
Als ik naar het Paleis ga om te werken stap ik al vroeg in de trein. Nog steeds klimmend met de stalen trappen van de ene kant van het station naar de andere kant. Als het echter goed is, zal dat aankomende week niet meer hoeven. Ze hebben ons door middel van kaarten geïnformeerd dat we vanaf aankomende week ons niet meer de hoogte in hoeven te slepen. Ik ben benieuwd! Het zal me per dag toch al snel vijf tot tien minuten schelen, waarin ik later van huis mag gaan. En dat is best lang, als je ‘s-morgens om kwart voor zeven de deur achter je dicht trekt.
Oudste werkt keihard aan zijn eindproduct. Mijn lief coacht hem vanaf de zijlijn. Soms met harde hand, soms met opbouwende kritiek. En allemaal weten we: het is voor het goede doel. De uitreiking van de zijn bul, in de komende maanden.
Twijfelen deed ik over de enorme poespas rondom de Pietendiscussie. Voor het eerst sinds lange tijd volg ik weer het Sinterklaas-journaal. En eerlijk is eerlijk, ik vind de oplossing die rondom de pieten bedacht is best charmant. Ik mis mijn eigen, ouwe, vertrouwde Sinterklaas nog wel, maar de tijden veranderen. Sinterklaas is Sinterklaas niet meer en Zwarte Piet wordt ingehaald door een Kleurenpiet. Zo gaat dat dus.
Door allerlei persoonlijke omstandigheden twijfel ik ook of ik wel door wilde gaan met mijn blog. Maar dat vind ik ook moeilijk. Ik schrijf zo graag…. En dus twijfel ik daar nog maar even over door.
Misschien dat ik wel ergens anders opnieuw begin. Of iets ga veranderen. Of…
Nou ja, zoals gezegd: twijfel dus.

De week in snapshots #7

Tags

, , , , ,

snapshots7

De dagen vliegen voorbij. Voor je het weet is het alweer kerst, terwijl ik het gevoel heb dat de herfst nog niet eens echt begonnen is.
Afgelopen maandag moest ik naar de acupuncturist. Sinds mijn burnout een aantal jaren geleden, blijf ik regelmatig ‘in onderhoud’ bij mijn acupuncturist om te zorgen dat ik niet terugval in mijn klachten.
De Chinezen geloven er heilig in dat je ziekte moet voorkomen en dat je dit kunt doen door middel van gezonde voeding, gezond leven, door regelmatig te mediteren, yoga te beoefenen of bijvoorbeeld bezig te zijn met Qi Kong, Tai Chi of andere lichaams-beweging. Ook hebben ze de gekke gewoonte om hun arts (acupuncturist) te betalen voor consulten om gezond te blijven en stoppen ze deze betaling op het moment dat ze ziek worden. Dan moet de arts eerst maar weer zorgen dat ze goed in balans zijn, voordat ze de goede man of vrouw weer gaan betalen.
Nu werkt dat niet zo in Nederland natuurlijk, maar een ik geloof wel in dat stukje onderhoud. En dus zit ik braaf iedere 5-6 weken bij de acupuncturist voor mijn onderhoudsdosis. Ik moet altijd lachen om de dikke Chinezen die in de wachtkamer van mijn acupuncturist hangen. Je zou van minder blij worden!
Verder gingen we deze week definitief door de stoel heen die in de kamer stond. Terwijl ik over mijn NaNoWriMo zat gebogen, haalde mijn lief de stoel die ik van mijn omaatje geërfd heb naar beneden. En die zit heerlijk! Nu staat deze herinnering dus naast de kachel en ik ben er helemaal blij mee. Het is een lekker leesstoel.
De laatste tijd halen we steeds vaker ongesneden brood bij de supermarkt of bij de bakker. Lekker ouderwets dikke boterhammen snijden. Ook dat is een genietmomentje.
Net als de voorstelling die we donderdagavond in het theater zagen. Een groot genietmoment was dat zelfs! Maar daar heb ik in het vorige blogje al uitgebreid over geschreven!
Een minder genietmoment en tegelijkertijd eigenlijk zo ontzettend leuk is de schrijfmarathon waar ik me in gestort heb. Af en toe vliegen mijn vingers over de toetsen, kunnen ze bijna niet bijhouden waar mijn gedachten heen vliegen. Soms zit ik echter ook volledig met mijn handen in het haar. Geen idee waar het verhaal naar toe moet gaan, geen idee hoe ik naar een clou moet toewerken, die al wel in mijn hoofd zit maar nog lang niet in zicht is.
Ik weet, ik ben soms niet te volgen, maar dat is mijn schrijfproces ook niet helemaal op dit moment.
*kreun*

Op zoek naar de hemel

Tags

, , , , , , , ,

Veertien jaar geleden vloog er een engeltje mijn leven in. Eigenlijk waren het er twee. Ze waren ontsnapt uit het boek van Harry’s Ontdekking van de hemel en vonden het nodig om zich met mijn leven te gaan bemoeien. En dat van mijn lief.
Wie het boek kent, weet misschien waar ik het over heb als ik zeg dat ze aardig slaagden in hun missie.
Twijfel, angst, geweten, ze lieten het allemaal de revue passeren. Ze plaagden me als ik ze wanhopig tot de orde riep, bang voor wat de toekomst me zou brengen als ik inderdaad ging doen wat zij mij voorhielden. Ze brachten me in onzekerheid, praatten met me als ik het niet meer zag zitten en streken vaker met hun hand over hun hart als ze zagen dat het me teveel werd. Dan schoven ze de moeilijke dagen naar de achtergrond en lieten  de mooie dagen terrein winnen.
Vaak lieten ze berichtjes achter in mijn mailbox of in de brievenbus, zodat ik later nog eens kon teruglezen hoe zij naar mij en mijn lief keken. Wat voor plannen ze in gedachten hadden en hoe zinloos het was om tegen te sputteren.
Het ‘grote plan’ lag allang klaar en ik ging steeds meer begrijpen dat het geen kwestie meer was of dat allemaal ging gebeuren, maar wanneer.
Een half jaar later ondersteunden ze me bij de zwaarste beslissing in mijn leven.
Een leven zonder ex, alleen met de kinderen en op de achtergrond mijn lief.
Ik was echt van plan om niets te overhaasten. Stap voor stap, dat leek mij een goed idee.
De engeltjes hadden echter andere plannen. Ze smeedden het een na het andere complot en leken er een groot genoegen in te scheppen om zoveel mogelijk gebeurtenissen te creëren om mijn lief en mij zo snel mogelijk bij elkaar te krijgen.
Voorgoed.
Na nog eens anderhalf jaar sloten we een verbond. De engeltjes en wij.
We hadden het opgegeven om tegen ze in verweer te gaan.
Het werkte niet, het maakte niets uit. Ze kregen toch hun zin. Elke keer weer.
En stiekem vonden wij dat eigenlijk helemaal niet erg…
Afgelopen maand was dat twaalf jaar geleden.
De engeltjes vlogen nog een keertje voorbij. Lieten op het juiste moment het boek als toneelstuk in première gaan. En op onze trouwdag lag daar plotseling voor de tweede keer het boek.
‘Mijn boek’.
Secuur ingepakt, net als al die jaren daarvoor.
Naast het kaartje dat ik al ruim dertien jaar koester achter de kaft lag een nieuwe.
Met entreebewijzen voor de voorstelling.
Gisteren keken mijn lief en ik naar de veroorzakers van ons leven.
Engeltjes op het podium, verkleed als Harry himself.
En we voelden weer het verbond. Net als het gefladder naast mijn oren.
Nog steeds onderweg naar de Hemel.
Naar Harry.

Harry

De week in snapshots #6

Tags

, , , , , , ,

snapshots6

Afgelopen week kwamen we thuis uit Frankrijk, na een heerlijke week van relaxen, lezen, wandelen, lekker eten en leuke stadjes ontdekken. Tegen de tijd dat het avondrood zichtbaar werd, gingen we de grens over bij Breda. Deze keer hebben we de tolwegen vermeden en dat was eigenlijk best de moeite waard!
Bij thuiskomst konden we met moeite onze auto kwijt voor de deur. Er werd flink gegraven. Het aanleggen van nieuwe gasleidingen was de oorzaak. Gelukkig dat het deze week nog erg mooi weer was. Want een dagje zonder gas in de winter kan best heel onhandig zijn…
Gelukkig waren de treinperikelen (werkzaamheden bij station Tilburg) tijdens onze vakantie weer helemaal opgelost. Donderdag kon ik dus weer lekker met de trein forenzen naar mijn eigen Paleis. Heerlijk om halverwege een week te beginnen!
Voor je het weet is het alweer weekend…
Zaterdag is mijn grote marathon van start gegaan.
50.000 woorden schrijven in 30 dagen tijd. Een volledige roman moet mogelijk zijn, maar in ieder geval het begin van een dikke pil. Op dit moment staat de teller op 3469 woorden en we zijn twee dagen onderweg. Niet slecht, maar het kan beter…
Inspiratie opdoen tijdens het hardlopen is natuurlijk heerlijk, dus ook dat heb ik weer opgepakt. Wie had ooit kunnen bedenken dat ik op 2 november in korte broek en een t-shirt met korte mouwen lekker relaxt mijn loopkilometers zou kunnen maken.
Gekke wereld!

Marathonloopster!

Tags

, , , , , , ,

Vier jaar geleden liep ik hem voor het eerst. Tot mijn eigen verassing haalde ik de eindstreep! Ruim. Binnen de tijd en nog genoeg adem om zelfs even door te gaan.
Het jaar daarop ging ik wederom van start. Dat werd een grote ramp. Nog voordat ik zelfs maar halverwege was moest ik al afhaken.
Geen puf, geen energie, geen veerkracht meer.
Het werd een kwelling om iedere keer weer een volgende stap te zetten.
De steken in mijn lichaam namen de overhand en uitgeput moest ik erkennen dat het geen goed jaar was voor die marathon. Dat ik me misschien niet echt goed had voorbereid en mijn trainingsuren vooraf wat al te gemakkelijk naast me neer had gelegd. Dat ik er misschien stiekem wel een beetje vanuit ging dat het wel vanzelf zou gaan. Gewoon, omdat ik het al een keer had volbracht.
Hoogmoed komt voor de val.
Dat bleek dat jaar.
Het jaar dáárop durfde ik het niet aan.
Bang geworden door de blamage van het jaar ervoor.
Ik voelde nog steeds de pijn als ik aan het vroegtijdig afhaken dacht. Het schaamrood op mijn wangen dat ik mij verheven boven de training had gesteld.
Vorig jaar ‘vergat’ ik het. Dat was het makkelijkste.
Ik negeerde de vele mailtjes in mijn in-box, waarin werd gevraagd of ik weer mee zou lopen. En dat werkte. De marathon ging aan mij voorbij zonder al teveel stress en pijn.
Dit jaar begon het ineens te kriebelen.
Als ik nou op tijd zou beginnen met trainen, veel meters vooraf zou maken en uitgerust en goed voorbereid klaar zou staan.
Misschien dat dan…
Vandaag is het zover.
1 November.
NaNoWriMo gaat van start.
Een marathonmaand. Mijn marathonmaand. Mijn schrijfmaand.
Het enige verschil met een ‘gewone’ marathon is dat er niet zoveel supporters en aanmoedigers langs de kant zullen staan. Voor de momenten dat ik het even niet meer zie zitten. Voor die momenten dat ik het op zou willen geven.
Mijn lief staat er. Om aan te moedigen. Mij te voorzien van peptalk en veel kopjes thee en koffie (die altijd schijnen te werken bij mij).
En misschien, heel misschien af en toe één van jullie.
Ik ga van start.
Nu!

nano

De week in snapshots #5

Tags

, , , , , , , , , , ,

Bourgogne1Bourgogne2Wondelgijn, zin om jouw snapshots een weekje in zwart-wit te doen?
Ik kreeg de vraag van haar op Facebook. En ja, natuurlijk had ik daar wel zin in!
Zelfs als een weekje Bourgogne op het programma stond en de week in Snapshots zich deze keer wel heel erg goed voor kleur leende.
Bij deze dus de zwart/wit versie van mijn wekelijkse update (en dan maar liefst 2 foto’s om het gebrek aan kleur een beetje goed te maken).

Frankrijk is mooi. De herfst is mooi.
Beiden zijn me dus erg lief.
Maar dat de Bourgogne zo mooi kon zijn was een echte verrassing!
Meestal razen we via de Route du Soleil richting het zuiden. Vorig jaar hadden we ‘en route’ al gezien dat de Bourgogne best de moeite waard was.
Dit jaar ben ik verliefd geworden.
Als ik al ooit besluit te gaan verhuizen naar Frankrijk, dan maakt de Bourgogne (en dan zeker de Morvan!) een wel héééél goede kans!
Tijdens deze week las ik ergens dat de uitdrukking ‘Als een God in Frankrijk’ eigenlijk overal in dit land wel geldt, maar dat in de Bourgogne al snel duidelijk wordt dat God er gewoon woont.
Ik heb geen aanvullingen voor deze uitdrukking.

Ook het Wifi-loos bestaan bevalt best goed eigenlijk.
Alleen al het uploaden van dit blogje (inclusief de foto’s) duurde zo’n 45 minuten. En het kan me niet eens zoveel schelen… ;-)
In plaats van te mopperen las ik ondertussen mijn tweede boek van deze week uit.
De Parfumeur van Kathleen Tessaro. Een echte aanrader voor iedere lezer die van Frankrijk en romantiek houdt!

Verder was de week zoals een vakantieweek in het najaar hoort te zijn.
Lange wandelingen werden afgewisseld voor lekker lang slapen. Eten en drinken werd een bezigheid die langer dan een uur per ronde duurde. Kaasjes, Baguette, gepofte kastanjes, Madeleines, verse nougat, Champagne (want: 12 jaar getrouwd!) en natuurlijk Boeuf Bourguignon passeerden de revue. En dat allemaal op een terras in de zon!
We struinden marktjes af, bezochten Dijon en ergens in een klein kerkje stak ik een kaarsje aan voor mijn papa en mama.

Ja, ik begrijp de Bourgondiërs wel.
Als God ergens zou wonen, zou hij zich hier best op zijn gemak voelen…

De week in snapshots #4

Tags

, , , , ,

week in snapshots4

De week begon gammeler dan hij daarvoor geëindigd was. Goede tijden voor de drogist, mindere tijden voor mijn lijf. Aan de andere kant, je kunt het maar gehad hebben! Ik ga er vanuit dat ik mijn weerstand weer een boost heb gegeven voor de rest van de winter… :-)
Woensdag moest ik echter wel behoorlijk opgeknapt zijn, want er stond een heuse training op het programma, gegeven door mij aan de rest van de cursisten van ‘Train de trainer’. Voor een eerste keer ging het niet eens zo slecht. Eigenlijk ging het helemaal niet slecht, het ging best goed. Eigenlijk ging het heel goed! De feedback was herkenbaar en de complimenten heb ik met trots in ontvangst genomen. Ik zie mogelijkheden voor het nieuwe werken, zal ik maar zeggen!
Dan zie ik dat de natuur behoorlijk in de war is. Aan de voorkant van ons huis staan de bomen in volle herfstpracht, in de tuin begint de klimroos aan haar zoveelste bloei van dit jaar.
Ongelooflijk!
Zaterdag werd de bibliotheek even aangedaan, want hoewel wij best wel van het digitale leeswerk zijn is een reisboekje in de hand toch ook wel erg fijn. Net als een stapeltje tastbare leesboeken. Een lekker stapel ligt dus klaar.
Dinsdag gaan we onderweg naar Bourgogne.
Heerlijk een weekje niets doen, wandelen, lummelen, lezen, lekker eten, wijntjes drinken of… Nou ja, we zien wel!

De grens

Tags

, , , , ,

De laatste dagen gaan mijn gedachten regelmatig naar de jongen die sinds vrijdag vastzit. Voor iets dat natuurlijk absoluut niet mag. Voor een steekpartij met dodelijke afloop. Voor het nemen van een leven dat niet van hem is.
En toch…
Ik denk aan die jongen. Jarenlang getergd en getreiterd. Geslagen en geschopt. Wisselend van school naar school, in de hoop dat de nieuwe school wél zou gaan ingrijpen in het vreselijke pestgedrag dat hem iedere keer weer ten deel viel.
Ik denk aan die jongen. Nu eenzaam in een cel. Zonder zijn ouders.
Ik denk ook aan die andere jongen, nog aan het begin van zijn leven dat nu afgepakt is door iemand die stelselmatig in de zeik werd genomen. Gekleineerd werd.
Ik vraag me af hoe ver je moet gaan voordat iemand van zich afbijt. Voordat iemand in verweer gaat, voor zichzelf opkomt.
Die grens ligt vaak verder dan je zelf denkt.
Stiekem hoop je dat dingen vanzelf stoppen of dat mensen vanzelf ophouden.
Ik moet dan plotseling weer denken aan die Labrador die vanuit het niets een kind aanviel. De ouders, geschrokken door wat er gebeurde, lieten de hond inslapen. Stel dat het nog een keer zou gebeuren! Deze keer was het goed afgelopen, maar morgen misschien niet…
Toen de hond zijn laatste spuitje had gehad, ontdekte de dierenarts bij het nog eenmaal aaien tientallen nietjes in de oor van het beest.
Het arme beest was niet bij één nietje in de aanval gegaan. Niet bij vijf. Niet bij tien… Er waren heel wat meer nietjes nodig eer hij van zich afbeet.
Mijn gedachten gaan weer terug naar de jongen.
Eenzaam in de cel. Eenzaam in zichzelf.
Hoe vaak zou hij geschopt en geslagen zijn? Getreiterd en gepest tot op zijn bot, voordat hij van zich afbeet?

Zo gaat het in het hele leven. Ieder mens heeft zijn of haar eigen grens.
De vraag is niet alleen of jij de jouwe weet, maar of anderen jouw grens ook kennen.
Ieder verhaal heeft ook twee kanten.
De pester en de gepeste. Links en rechts.
Het moeilijke is om te luisteren naar beide kanten van een verhaal of gebeurtenis.
Je in te leven in beide persoonlijkheden. Geen partij te trekken zonder alle feiten te kennen.
Ik benijd de rechter die dit op zijn of haar bordje krijgt niet.

Moeilijk…

befje

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 694 andere volgers